Via de iets betere route, nog wel over de Honister Pass, hooguit 25% steiging/daling weer terug in Keswick. Hier nog een 4500 jaar oude steencircel gezocht en gevonden waarna we via Ambleside naar Windermere doorgaan met als volgen doel (Noordelijke richting) Penrith.
De bredere weg op het stuk van Windermere naar Penrith is in deze natte omstandigheden een verademing. Ik weet niet wat die Britten met wegen doen, maar als ze nat zijn moet je echt met je ogen erop geplakt blijven. Regelmatig een spontaan putdeksel (glad) lengte sporen (blijven je banden in plakken), plassen (ook glad) of domweg een heftig beschadigde toplaag (je stuitert je zadel bijna af). Zeker op die kleine weggetjes rete spannend vooral omdat je door al die heggen en muren langs de weg en hun grillige slinger karakter (links,recht,op en neer) maar met moeite 20 meter vooruit zicht hebt. Om elke bocht, heuvel of ander obstakel kan je opeens een tegenligger verwachten. Meestal ook nog eens locals met soms net wat minder geduld voor zo'n suffe Hollander of een te grote bromfiets. Zeker met die natheid zeer inspannend rijden met permanent je hand aan de rem en beperkt gas.
Kortom, we kunnen nu een beetje doorrijden. In Pooley Bridge een stop. Houten kont (ik), koud (Jacq) duiken we een Tea Garden in voor een Afternoon Tea. Diner is ook niet meer nodig vandaag.
Afgevuld en opgewarmd weer terug op de motor rijden we naar Penrith waar we nog even snel het kasteel opzoeken om vervolgens de M6 maar te pakken naar Carlisle. De B&B die we hadden uitgezocht was helaas vol, een hotel verderop had wel plek. Spullen even naar binnen, even een beetje omkleden/opwarmen en snel het centrum van deze stad verkennen. Op de terugweg een flesje wijn en pizza gehaald. Dat vormt het 'late supper' op hotel kamer.
