Vertrek na wat hindernissen

Tegen half acht klaar wakker dus maar weer eens wat thee/koffie maken voor de nog liggende dames. Langzaam aan komt er meer leven. Bij het douchen ziet Jolande een raar plekje op haar arm wat uiteindelijk een teek blijkt te zijn. D'r teken-tang ligt nog bij het gast-gezin dus ik word er op uit gestuurd om zo'n hier ergens in Kathmandu op de kop te tikken. 'K ben alle soorten shops in geweest maar het enige wat ik kreeg was vraagtekens. Een teken-tang? Nooit van gehoord. Met lege handen kom ik terug. Jacqueline weet de teek uiteindelijk met een pincet en draaibeweging toch volledig te verwijderen. Dan uiteindelijk op het dakterras maar ons ontbijt.

Hierna inpakken, en als we bijna klaar zijn, is ons fototoestel zoek! Het enige wat we kunnen redeneren is dat we 'm gisteren in het restaurant vergeten zijn. Paniek natuurlijk. Jolande weet het telefoonnummer van die zaak te vinden en gelukkig, het toestel was daar. Ik dus op een holletje daar naar toe, en Jo gaat samen met Jacq nog even kijken voor wat souvenirs. Opgelucht met camera treffen we elkaar weer en, na nog wat shoppen lunchen we gedrieën en halen dan onze tassen op in hotel Utse. In de lobby nemen we uitgebreid afscheid van Jolande en dan met een taxi naar het vliegveld.
De terugreis is nu echt begonnen..

Onverwacht zijn we snel door de check-in en de douane. In Abu Dhabi moeten we alleen nog wel zien te regelen om het tweede stuk weer naast elkaar te kunnen zitten (alweer!!!). We hebben momenteel voor die vlucht allebei een 'raam' stoel; achter elkaar :(

Het veld in met Jolande

Na een alweer gigantisch ontbijt lopen we met Jolande weer naar dat tempeltje. Hier is afgesproken met twee lokale vrijwilligers om nog even wat voor te bespreken voordat Jolande haar eerste presentatie gaat geven aan een groep vrouwen. De eerste vrijwilliger is er al, en die is nieuw in dit veld. De ander laat op zich wachten dus Jolande en die vrijwilliger hebben uitgebreid de tijd om elkaar beter te leren kennen. Het is een meisje uit de omgeving, net 18 jaar en is notabene vanmorgen al naar de Universiteit geweest. (5 uur op, van 6 tot 10 college) Een indrukwekkende dame die net drie maanden druk bezig is geweest in wederopbouw van woningen. Gevieren drinken we nog een kopje thee in een klein winkeltje. Op de heuvel is een groep vrouwen verzamelt voor een mini krediet project. Wanneer dat klaar is is Jo aan de beurt. Gezien het wat gevoelige onderwerp (vaginale aandoeningen en borstonderzoek op mogelijke eerste tekenen van borstkanker) heb ik me even afgezonderd.

Lekker hoger op de heuvel in het zonnetje is ook zo slecht nog niet. Wel heel benieuwd hoe de presentatie gaat en wat de reacties zijn. Een groepje kindjes komt op de heuvel spelen en zoeken contact. Giechelend komen ze wat geplukte bloemetjes geven en, na m'n enthousiaste reactie, zit ik binnen de kortste keer met m'n handen vol geplukte dingetjes.

Als de presentatie over is komt Jolande naar boven om mij op te halen. Het is heel goed gegaan. De vrouwen waren vol aandacht en regelmatig onstonden er discussies en hadden ze veel vragen. Hetslechte nieuws  was dat de vrijwilliger toch verder afzag van hulp hier. Iets te confronterend in haar eigen gemeenschap. Jolande neemt ons nog even mee naar de kliniek waar ze begin, en vlakbij drinken we nog een kopje thee voordat we terug wandelen naar ons gast gezin.

Hier, met nog een lekker kopje thee nemen we uitgebreid afscheid van dit zeer hartelijke gezin. Even later staan we aan de weg op de bus te wachten. Het is al na vieren en Jo begint een beetje ongerust te worden. Om vijf uur hebben we toch een bus, zelfs een met zitplaatsen, en een goede tien minuten later zijn we alweer in Kathmandu. Geen zin meer om een uur te lopen, dus een taxi naar hotel Utse.

Hier eerst maar eens een biertje en Jo haalt er dan gelijk haar achterstand appjes en facebook felicitaties in. Want: weer netwerk!

Als afsluiter gaan we naar een Frans bistro waar we eindelijk weer eens een bekend maaltje hebben.

Nog 1 nachtje, dan zit het er helaas weer op....

Een dagje 'local community'

Na het gigantische Dal Bhat ontbijt gaan we met Shiva mee naar zijn school. Jolande heeft om elf uur een meeting een dorp verderop en wij zijn wel nieuwsgierig naar deze school. Shiva is hier de hoofdmeester en z'n vrouw geeft er ook les. Via een reeks van kleine paadjes beklimmen we de heuvel naar de school en Shiva laat zien wat de aardbeving hier allemaal heeft aangericht. Als een huis schade heeft is het ook wel gelijk volledig ingestort. Overal bergen aan puin en de huizen die zijn blijven staan (meestal de betonnen huizen die duidelijk meer beving proof waren) worden nu nog sterker gemaakt. Overal tijdelijke golf-platen huisjes die met behulp van buitenlandse organisaties mogelijk zijn gemaakt. Als we dichtrr bij de school komen lopen er ook steeds meer kinderen mee. 'What's your name? Arno, and yours?' Aan de lopende band. Opeens vol ik een handje in mijn hand en samen met Gopal loop ik verder naar de school. Het schoolgebouw is door de aardbeving verwoest, maar, met behulp van buitenlandse hulp en een hoop lokale handen is binnen een maand met golfplaten een hele tijdelijke school opgebouwd. Als we daar aankomen gaat ook net de bel. We brengen een hoop hilariteit als we even in de klassen kijken. In een aparte ruimte, de leraren kamer, is ook de bibliotheek en al het overige lesmateriaal opgeslagen wat na de aardbeving nog enigzins bruikbaar uit de ruine gered kon worden. 15 dagen na de beving waren ze al weer begonnen in een grote tent met de kinderen voor trauma verwerking. Een water filter systeem, aangelegd door een andere buitenlandse organisatie, een muur die de helling meer moet stabiliseren door weer een andere organisatie. Het is hier goed zichtbaar dat de buitenlandse hulp ook echt aan komt. Na de school volgen we de weg eenstuk. Bij een tempeltje hebben we afgesproken om Jo weer te ontmoeten. We zijn daar wat vroeg en lopen een stuk door op zoek naar een kopje thee. Onderweg worden we aangesproken doir een man die opzoek is naar z'n hond. Na een kort gesprekje, (where you from, where you are going) worden we uitgenodigd om gewoon bij hem een kopje thee te drinken. De goedlachse man blijkt uiteindelijk ook een VIN-vrijwilligers host te zijn die momenteel onderdak geeft aan 19 Koreanen. Na een gezellig gesprek en een lekker kopje thee slenteren we terug naar het tempeltje waar een paar tellen later Jo ook aankomt. Die heeft vanmorgen gewerkt met die zelfde Koreanen en is helemaal enthousiast hoe dat vanmorgen ging.
Een uurtje later komt de Nepalese vrijwilliger ook aan en Jolande ontvangt eindelijk de posters. Ze bespreken nog een tijdje de presentatie en waar er morgen mee begonnen worden en meer van dat soort praktische zaken. Nog even een kopje thee in een lokaal winkeltje en we slenteren weer terug naar huis. Op het dakterras pakken we nog even de laatste zon als er ook een kopje thee wordt gemaakt. Een goed moment om het meegebomen Edammertje aan te snijden. Daar wordt duidelijk van genoten. Tegelijkertijd wordt het avondeten voorbereid. Vele soorten verse groenten worden gesneden, gehakt, gepels en ga zo maar door. Een wonderlijke wortel wordt met een meer dan vlijmscherp mes zorgvuldig schoongemaakt en gesneden. Beneden wordt zelfd een stuk geit zorgvuldig in brokken gehakt. Ik denk dat we een feestmaal gaan krijgen!
Rond het heerlijk warme vuur van de kookplaats verzamelen we en zijn getuige van het kokkerelen terwijl Jolande in haar notitie boekje nauwkeurig het recept van de mutton-curry registreerd. De avond wordt besloten met inderdaad een feestmaal waarna we tegen half negen toch maar gauw ons bedje in duiken. De sterren staan weer strak aan de hemel. Zal wel een frisse nacht worden.

Een paar dagen met Jolande mee

Om half acht zingen we samen Jolande toe. Alweer een verjaardag ver van huis!
Vanaf vandaag gaat Jo weer aan het werk en wij gaan een paar dagen met haar mee.
Na het ontbijt lopen we de de stad naar het VIN (Volunteers Initiative Nepal) hoofdkantoor. Op advies van Jo met een mondkapje want het is een erg stoffige route. Eerst nog even een taart ophalen die helemaal mee moet naar het gastgezin.

Bij het hoofdkantoor worden we vriendelijk welkom geheten en Jo laat ons even alles zien. Alles gaat wel op een aangepast tempo. De posters die ze heeft gemaakt worden waarschijnlijk nu ergens gedrukt, en de locale vrijwilliger waar ze een bespreking heeft komt pas een paar uur later aan.
Op de veranda in het zonnetje is het goed toeven en we zitten daar lekker wat te lezen terwijl er uit de keuken al heerlijke geuren te ruiken zijn.
Na de lunch heeft Jo d'r bespreking en niet veel later lopen we, samen met nog een andere vrijwilliger naar de busstop van de locale bus. We zijn redelijk op tijd en vinden alle vier nog een (soort van) zitplaats. Jacq en ik zitten helemaal voorin op een soort van kussen net naast de chauffeur. Een uurtje later, als de bus helemaal vol is, eigenlijk dus gewoon vier keer zoveel mensen als 'ie aan kan) zitten we klemvast en begint de reis.
Een half uur later kruipen we de bus uit en zijn we bij het gastgezin. Net op dat moment komen ook nog de teee andere vrijwilligers aan. Benden worden we door de vader, Shiva, al vriendelijk welkom geheten en met z'n allen gaan we naar het dakterras waar we eindelijk de taart kunnen gaan aansnijden die wonderbaarlijk de reis heeft doorstaan. Maar, eerst nog een heel welkomst ceremonieel. Jolande wordt in het zonnetje gezet als jarige, en daarna Jacq en ik ook nog eens. Jo en Jacq worden verwent met een mooie sjaal en ik zo'n typisch hoedje wat erg veel mannen hier dragen. En een tika natuurlijk (zo'n rode stip op je voorhoofd, een soort zegen).
Eindelijk dan de taart met een kopje thee. Wegens de brandstof tekorten wordt voor het merendeel op open vuur gekookt.

Terwijl het koken aan de gang is wordt er een hele disco installatie op het balkon beneden in elkaar geknutseld door twee zoons en onder de sterren hard gedanst. In het keukentje boven wordt gezamenlijk de Dal Baht genuttigd. Een hele gezellige en vooral lekkere maaltijd. We voelde ons wat bezwaard om hier ook te blijven slapen dus heeft een van de zoons een hotelkamertje geregeld ietsje verderop. Samen met de vrijwillligers drinken we daar nog een biertje en, terwijl zij een hilarisch kaartspel spelen kruipen wij ons bed maar eens in.

En alweer terug in Kathmandu

Na alweer een heerlijk ontbijt, lekker buiten in het zonnetje, worden we om kwart voor negen weggebracht naar het busstation voor de rit terug naar Kathmandu. Iets over negen vertrekken we ook echt voor de rit van ongeveer 250 km, waar normaal gesproken zo'n 6 uur voor staat. Het stuk waar we heen zo lang over deden gaat nu gewoon 'vlot' en voor we het weten is de lunch stop alweer daar. Onderweg een beetje soezen, wat lezen of gewoon van het voorbij trekkende landschap genieten. Het grootste gedeelte van de rit loopt over een bergweg en volgt een rivier die zo'n 50 meter lager stroomt.
Op nog hooguit een uur van Kathmandu loopt al het verkeer muurvast.

Wat precies de aanleiding zullen we waarschijnlijk nooit weten (tenzij het die ene vrachtwagen is met panne die een rijbaan blokkeerd).

In ieder geval staan we eerst zeer lang stil, bewegen we een paar meter, weer stil om uiteindelijk 5 uur later dan toch eindelijk in Kathmandu aan te komen bij het eindpunt. Met een taxi zijn we dan vlot ook weer bij hotel Utse waar we weer het bovenliggende appartement hebben geboekt. Iets voor half acht, reismoe, lopen we de stad in voor een maaltje en vinden een bijzonder leuk restaurantje met heerlijk bbq gerechten. Met een drankje en een hapje komen we weer wat bij, maar gaan toch maar snel terug naar het hotel om lekker onder de wol te kruipen.

kano, walk en jeep safari

Tegen achten worden we, na een machtig ontbijt, opgehaald en met een jerp naar de start van onze activiteiten van vandaag gebracht. We beginnen met een stuk varen met een uit een boom gehakte kano op de rivier die het nationale park Chitwan afscheid van de 'bewoonde' wereld. Met z'n drieen, slechts aangevuld door onze gids en een schipper, zakken we langzaam de rivier af. Het is nog vroeg dus de rivier dampt schitterend in het ochtendlicht als de gids ons wijst op allerhande bijzondere flora en fauna. Kleurijke vogeltjes 'king fishers' vallen op, net zoals de oohjes en neus van diverse krokodillen die in het water liggen te loeren. Na de kanotocht gaan we verder te voet het park in. Ook hier bijzonder veel fraaie dingen. Meters hoge termieten heuvels, slingerende lianen, diverse sporen van wild.

We hebben zelf staan ruiken aan wat tijger sporen die tegen een boom gesproeid was. De spanning kwam echt te voren toen onze gids plots op afstand een wilde olifant ziet. Geschrokken en op een holletje neemt hij ons snel mee enkele honderden meters verderop. (Ter geruststelling: veel later bleek het niet het mannetje te zijn maar een losgebroken vrouwtje uit het 'fok programma'. Als sluitstuk gaan we naar dit fok programma. Hier leren we dat Nepal nu probeert zelfstandig hun olifanten populatie op peil te krijgen. Een 15 dagen oud kalf steelt de show natuurlijk, zeker als we haar zelfs zien drinken bij haar moeder (volgens Jo: een duidelijke 'plop' toen ze weer los liet).

Na terukomst in het resort een snelle lunch want het middag programma komt er alweer aan. De jeep safari. Deze brengt ons in ruim 4 uur veel dieper in het nationale park. We zien de bosgebieden veranderen in meters hoge grasgebieden en overal weer weelderige flora en fauna. Tussendoor nog een bezoek aan een krokodillen fok programma.

De safari loopt best uit en pal voor zonsondergang zijn we, behoorlijk koud geworden, terug op ons startpunt. Snel naar het resort dus om de nodige truien en vesten aan te trekken.
We sluiten de dag af met een maaltje in de stad en dan nog een kopje koffie op onze kamer. Slaap roept alweer. Morgen weer terug naar Kathmandu.

Een dag vol olifanten

Rond kwart voor negen schuiven we aan het ontbijt. Pal naast ons ontbijtplekje staan twee olifanten die we afgelopen nacht al vaag gezien en vooral gehoord hadden. De twee dames kregen een volledige manicure door een team dat hier probeert de olifanten verzorging op een beter peil te brengen. Inclusief een film-crew werd er flink gevijld en geschaafd. Ontbijtje naar binnen en, na een gesprekje met de manager hier over welke uitjes er allemaal verzorgd kunnen worden slenteren we naar de rivier hier vlak naast om naar het olifanten badder ritueel te gaan kijken. We zijn er als allereerste en langzaam komt er nog een handvol mensen meer. Goed om 11 uur komt de eerste olifant met begeleider aan lopen, en na het afmonteren van z'n rug drager gaat de dikhuid heerlijk het water in om daarin lekker te badderen. D'r verzorger schropt haar lekker met puimsteen en je ziet d'r echt genieten.
Er komen af en toe nog meet olifanten bij maar het eerste koppel steelt duidelijk de show. Lange tijd twijfelt Jacq om het water in te gaan maar uiteindelijk is ze dan zo ver. Jo houdt het dan ook niet langer:)

Langzaam aan verdwijnen alle toeschouwers terwijl wij lekker in het zonnetje blijven genieten van een later aangekomen olifant die lekker in het diepere deel van het zwembad aan het poedelen is.
De eerder show stelende olifant werd zo goed verzorgd zodat we aan z'n verzorger vroegen of dit koppel geboekt kon worden voor een jungle safari. Dit kon, in het dorp bij een cooperatie. Dus, na nog een lassi gedronken te hebben gaan wij op zoek in het dorpje naar het kantoor van die coop. Natuurlijk eerst helemaal verkeerd, maar als we net de rivier wal op stappen zien we notabene 5 krokodillen aan de overkant in de zon liggen. En dat pal naast een opstapplaats voor kanotochten! Je kan daar maar beter oppassen met instappen:)

Na een korte wandeling vinden we de coop uiteindelijk en na wat gesjacher (ja, we moeten eigenlijk ook de vierde plek op de olifant betalen...) sluiten we de deal. Snel nog een heerlijk lunchje in een mini zaakje aan de overkant van de straat en we worden opgepikt door een paard met wagen om ons naar het opstappunt te brengen. Die paard met wagens hadden we hier al rond zien stappen en eigenlijk was dat maar een triest geheel. Mini pony's, en ze zien er stuk voor stuk slecht uit. Met het schaamrood op de kaken stappen we toch maar op. Tijdens de eerste vijf minuten besluiten we dan ook om de terugweg maar gewoon te gaan lopen.
Aangekomen bij het opstappunt wuift 'onze' verzorger ons al toe en geen vijf minuten later stappen we op. (Inclusief vierde persoon!) Wat volgt is een twee durende wandeling/schommeling door het national park. Onze drijver zorgt er voor de beste plekjes te vinden voor het oversteken van wat rivieren en wijst ons regelmatig op bijzonder wild. We zien pauwen, hert achtigen, wat zwijnen die lekker in de modder liggen te spelen en, op de koop toe, HET dier waar dit park brroemd voor is, twee 1 hoornige neushoorns.

Nadien wandelen we in een uurtje terug naar het dorp om in ons resort even bij te komen van een alweer geslaagde dag en even wat zaken te regelen voor de planning van morgen aangevuld met bus tickets terug naar Kathmandu de dag daarna. Dan het dorp weer in want om 19:00 zou een folkloristische dansvoorstelling beginnen. Highlights: een stokkendans, een peacock dans die afsluit met een bloem aangeboden aan Jolande, en een slotdans waarin Jacq zonder meer de hoofdrol in had!
Hierna nog even een snel diner en dan vlot het mandje weer in. Morgen maar weer eens de wekker op 06:00 voor een nieuwe dag vol met avonturen.

Van Pokhara naar Chitwan

05:00 en jahoor, daar wassie weer. Snel het waterkokertje aan voor de noodzakelijke koffie/thee en nog heel even terug. 5 minuten later schiet alsnog de powercut er in dus ik was een keer net op tijd.
Opfrissen, rugzak pakken e.d. Begint echt routine te worden dus om 06:00 lopen we bepakt en bezakt het dorp in om nog even snel een ontbijtje te scoren voordat we om 07:00 worden opgepikt door een taxi die ons naar het busstation brengt.

Eerst nog wat gehannes. Die bus was dan wel geregeld, maar er waren geen zitplaatsen geboekt(!) uiteindelijk hebben we tot de eerste uitstap plaats ( pak 'm beet halverwege) bij de chauffeur op wat bankjes gezeten. Jo en ik stapte daar ook even uit om te plassen maar uiteindelijk was dat niet helemaal de bedoeling geweest. Als ik als eerste terug kom hangt Jacq paniekerig uit het raam. De bus wilde alweer weg, stond midden op de weg te toeteren en Jacq naar de chauffeur 'my husband and my daughter!!!' roepend. Al met al ging het goed hoor. Jo kwam ook redelijk vlot weer aan boord. We rijden dan nog vijf minuten en daar was dan echt de pauze. Inmiddels was het wel zwaar mistig en ronduit koud geworden. Alledrie proberen we met onze geest de wolken maar weg te denken.
Anderhalf uur later komt onze stop. Hier staat het rafting team ons al op te wachten. Snel om kleden in short/slippers en we dalen af naar de rivier. Vier chinezen en wij drie, en een schipper natuurlijk. Het wolken wegdenken heeft wel goed geholpen. Een stralende zon schijnt ons lekker warm als de schipper de eerste instructie geeft en als we instappen zijn ee eeer lekker op temperatuur. Die twee rn een hslf uur raften was echt te gek. Wild water waar de schipper ons natuurlijk binnen de eerste golven al kletsnat kreeg, afgewisseld met rustige peddel stukjes en vooral gewoon een hoop lol. Na deze tocht weer even omkleden. Met de auto zijn al onze spullen al vooruit gereden. Nog even een lekkere lunch en dan weer verder. Met een local bus (alhoeel volgen Jo beste nog wel een luxe versie) gaan we verder. Achter het stuur een kruizing tussen Lauda en Senna. Als een voor ons rijdende inhaler niet snel genoeg ging dan pak je toch een stukje berm om dan maar dubbel in te halen? Moet er nog bij vertellen dat dit dus op bergwegen gebeurd waar je de afgrond naast je eigenlijk gewoon vertikaal naar beneden ziet gaan. Regelmatig staan we toch ook vrij lang stil. Onderhoud aan de weg en een sardverschuiving laten dan maar een enkel spoor vrij met als gevolg hele lange files. Anyway, Met zo'n twee uur vertraging komen we eindelijk tegen 19:00 aan in Sauraha, een klein plaatsje aan de rand van het Chitwan National Park. Hier nog een kleine 10minuten met een taxi naar ons resort waar we al eigenlijk niet meer verwacht werden. We worden welkom geheten met een bakje thee, en gaan dan snel naar onze kamers. Omdat het al donker is kunnen we het niet zo goed zien allemaal, maar de kamers zien er ronduit top uit. Moe na deze toch wel erg lange dag gaan we snel eten en dan vlot ons mandje in. Morgen zien we wel weer verder.

Luie Nieuwjaarsdag

We worden wakker door het zachte tromgeroffel bij de school iets verderop. We weten inmiddels dat dit het leerlingen-appel is, dus het is tien uur. Lui rekken we ons uit en staan dan maar eens op. Geen idee wanneer Jolande is thuisgekomen maar dat zal wel laat geweest zijn. Dus wanneer die wakker wordt weten we nog niet. Wegens de powercut kunnen we hier geen koffie maken dus haal ik in de stad alvast twee koffie to-go en op ons terrasje zitten we daar lekker in de zon van te genieten als Jo zich ook laat zien.
Tegen twaalf slenteren we maar eens de stad in om een ontbijtje te vinden. Na dit prima ontbijt wat sjacheren met een taxi chauffeur om ons dicht bij de 'wereld vrede pagode' te brengen. Wij met z'n drieën passen net in z'n autootje en, af en toe over de grond schrapend brengt hij ons al tot flinke hoogte. Hierna nog een ellenlage trap en we staan bij de oogverblindende pagode. Vanuit Pokhara zien je 'm overdag boven op de berg ook staan, maar als je er vlakbij bent doet het wit bijna pijn aan je ogen.

Aan de andere kant loopt een pad helemaal terug naar beneden. Halverwege drinken we nog wat en, uiteindelijk beneden charteren we een bootje wat ons, via een kort (max 5 min, anders bijbetalen!) bezoekje aan een eilandje met een Hindoe tempel weer terug brengt in Pokhara.
Het dan al bijna vijf uur, dus gaan we nog even terug naar het appartement, knappen ons even wat op om dan lekker te dineren in de stad. Tegen achten zijn we we weer terug en de dames duiken bijna direct hun bed weer in. De wekker staat morgen ochtend tenslotte op 05:00, zodat we nog even in de stad kunnen ontbijten voor dat we worden opgepikt voor onze reis naar Chitwan.
Momenteel hebben we stroom dus ik schrijf nu dit stukje met een lekker bakkie zelf gemaakte espresso!