Exit Engeland

Het laatste beeld van Engeland. De zon piept onder de wolken door en op de horizon de industrie van Hull in z'n volle(?) glorie.
Net nog een prima diner achter de rug, de avond kan beginnen.

De weg houdt op...

Zware en dreigende bewolking als we in York wakker worden na ons tweede nachtje hier.
Aangezien ze in dit hotel ook een Continental Breakfast serveren leek het ons wel aardig om dat eens te doen ipv. dat heavy Full English. Kunnen we later onderweg ook eens lunchen of zo. Continental viel een beetje tegen alleen. Hier hield dit in: Full English alleen dan zonder worst, bacon, ei, tomaat, mushrooms en zo. Wat er dan overblijft is cereals, fruit, toast en jam.... Rare jongens die Britten.
Vanuit York gaan we naar Beverly (ten Noorden van Hull). Aardig historisch plaatsje met een gewoon te bezichtigen kathedraal. Kopje koffie met een lekkere punt worteltaart maakt hier het programma af. De dreiging is wel uit de lucht. Nog steeds bewolkt maar geen regen. Vanaf Beverly rijden we richting de kust om via de kustroute naar Hull te gaan. Omdat de kustroute nog wel een km of twee van de feitelijke kust af loopt volg ik op een gegeven moment een pijl 'Seafront' om toch even echt de zee te zien. Uiteindelijk houdt die weg gewoon op! Kustafslag ofzo, maar ronduit een bizar gezicht. Een meter of vijf lager ligt nog een paar meter asfalt waar het kennelijk onlangs is ingezakt.
Alhoewel het landschap hier bijzonder vlak is is het een wonderlijk kronkelige weg. Rijd heerlijk hoor, maar woorm zoveel bochtjes?
Hull uiteindelijk is een grote havenstad. Met wat moeite vinden we toch het oude centrum waar we, na wat rond geslenterd te hebben, nog een keer de Fish en Chips doen. Geen Cod maar Haddock deze keer. 'k proef eigenlijk geen verschil.
We rijden naar de terminal en eigenlijk zijn we veel te snel. Het inchecken en parkeren gaat ook super vlot, dus om 18:00 staan we al op het Sundeck in de buitenlucht een drankje te doen. Boot dus maar verkennen.
Vanavond om 23:00 speelt Engeland z'n eerste wedstrijd. De bar aan boord is er klaar voor!

Dagje York

Vandaag een echte stad dag. We laten de motor staan en wandelen York in.
In 1 van de eerste pubs die we vinden gaan we maar eens ontbijten. Hier treffen we toch weer een nieuw Brits fenomeen aan. Massaal om half tien al aan 't bier. Nog even denken we dat dit een nachtploeg is, totdat we velen het full English Breakfast ziencombineren met een Pint of Ale. Tja; wij combineren de eggs Benedict maar gewoon met Orange Juice en een sloot koffie (of slootkoffie, doe er voldoende melk bij en het smaakt nog net).
York (centrum) is nog echt middeleeuws stadje met een vrij goed bewaarde ommuring. Vanaf die muur heb je vrij goed zicht op wat er zoal afspeeld in de stad. Zeker 3km van die muur is bewandelbaar. Erg leuk. Regelmatig poorten, torens e.d., dus veel te zien. Halverwege een nieuw fenomeen. We hebben nu regelmatig schapen op de weg gehad, een paar keer koeien, maar nu stal een familie gansen de show. Pa/ma en 12 kuikens besloten maar eens de rotonde waarop ze zaten te verlaten om naar een paar honderd meter verderop gelegen parkje te waggelen. De rotonde dus ongeveer op slot, de ene chauffeur met een grijns, de ander saggo. Als de rotonde geklaard is gaat de kudde nog langs een bushalte om uiteindelijk in dat parkje aan te komen. Ze waren te beroerd om de stoep te nemen dus ook dit leverde weer hilarische momenten op. De queue bij de bushalte vond het duidelijk ook erg leuk.
Verder over de muur tot we weer rond zijn. (Zal zo'n 5km geweest zijn) en dan de kern zelf in. Schitterende 15e eeuwse vakwerkhuizen, zo scheef dat je je echt afvraagd hoe ze nog kunnen staan, afgewisseld met iets moderner, 16/17/18 eeuws in alle soorten en maten. Een heerlijke waterkant voor een drankje en, natuurlijlk, heeel veel kerkjes/kerken met als spectaculaire uitschieter het 'minister', de kathedraal van York. Naar verluidt de grootste ten noorden van de Alpen. Bijzonder indrukwekkend van buiten, en waarschijnlijk ook van binnen. De 10 pond toegang (per persoon!) om een 'gods huis' te bezichtigen botste met wat principes. Als je de paus niet wil laten schokken voor je onderhoud, claim het dan maar bij the Queen. Al zwervend zakken we neer voor een hapje. De 'shared starter' (Nachos, met all the works') blijkt zo groot dat we hooguit nog een drankje bestellen.
Terug in het hotel zitten we in de lobby klaar voor ESP-NL Nou ja, ik dan, Jacq is bezig m'n blog-omissie van gisteren bij te werken.

Het (zuid)westen van York

Hier is het landschap definitief anders. De gestapelde muurtjes hebben plaatsgemaakt voor heggetjes, de schapen door landbouw en als er dan al een weide is dan staan er runderen te grazen. Zo kan het dus gebeuren dat je plotseling in een kudde koeien belandt. Gelukkig rijdt Arno rustig en kan op tijd in de remmen. Na 2 weken zit ik inmiddels behoorlijk ontspannen achterop, zelfs in de haarspeldbochten durf ik mee te 'hangen'. Alleen de snelweg blijf ik spannend vinden.

Overigens veel plezier van de kledingtips van Annemieke. Comfortabel en soepel met op en afstappen!

Het witte paard van Sutton

En al weer boffen we. 's Morgens als we wakker worden is het alweer een stralende dag. Het is alleen wel heel vroeg. Om 5 uur gaat de haan buiten zo te keer dat we allebei klaar wakker zijn. Aangezien het ontbijt pas vanaf 9 uur geserveerd wordt is dit een tikkie te vroeg. Gelukkig houdt die haan op en slapen we toch weer door tot 8 uur.
Na het ontbijt de straat uit, rechts af en daar zien we het paard al tegen de heuvel aan liggen. Deze inmense is rond 1850 in de heuvel 'getekend' door de toplaag te verwijderen waardoor de witte onderlaag zichtbaar wordt. De heuvel is ook berucht om z'n 25% hellingen maar draaien we ons hand niet meer voor om. Boven gekomen kunnen we echter geen enkel pad vinden om dichter bij dit kunstwerk te komen. Door naar Rievaulx Abbey via een alweer door Jacq uitgezochte bijzondere route, heerlijk slingerend door het Engelse landschap. Midden in Nergenshuizen staat dan opeens een ruine van een (voorheen) inmense grote abdij. Grasland eromheen, bossen er achter. Een plaatje,
Dan door naar Helmsley. Gewoon een leuk plaatsje en een duidelijk knooppunt in motorend Engeland. Even een kopje koffie, om vervolgen door te gaan naar naar Ripon waar een schitterende kathedraal staat. Een gezellige drukte in de stad. Op het marktplein was de weekmarkt in volle gang.
Dan door naar Fountains Abbey, Dit ligt in een gigantsch park en staat op de Werelderfgoeldijst
Klein puntje kritiek op die Britten. Henry 8 heeft nadrukkelijk gebroken met de katholieke kerk/paus en alle katholieke eigendommen zichzelf toegeeigend, met als gevolg dat al die katholieke bouwwerken in onbruik raakte en tegenwoordig dus ruines zijn. Okay tot zover, maar hoe kom je er dan nu bij om ineens toegangsgeld te vragen om een (kapotte!) kerk te kunnen zien? Haast principieel wijgeren we dit, dus ook bij Fountains Abbey drinken we alleen een kopje koffie en rijden dan door naar York.
We hadden gezien in eerdere grote plaatsen dat het lastig is een B&B te vinden die in het centrum ligt (kunnen we de motor laten staan als we de stad wiLlen zien) dus rijden we domweg het centrum in voor een plekkie. Via een vriendelijke dame in het eerste hotel (veel te duur) worden we gewezen op het Elmbank hotel, een klein stukje terug. Met prijsindicatie van booking.com op zak loopt Jacq naar binnen en wat blijkt, opeens 145 pond duurder als we aan de balie boeken. De dame bevestigd echter de booking.com prijs voor online boeken. En nu dus zo blij met tablet en wifi-hotspot! 5 minuten later wandelen we met reservering (inmiddels nog 2 pond goedkoper) het hotel weer in, rekenen de kamer af en kunnen de pakken uit.
Het drankje en prima diner in het hotel sluiten we af met een eerste heerlijke wandeling door York. Zo op het eerste gezicht: schitterend oud centrum.

Genieten van de laatste Zomer Zon

Vanmorgen worden we weer wakker in stralend Scarborough. Na een lichter Engels ontbijt (op verzoek eens geen bonen en worst, en scrambled ipv fried, trekken we langzaam verder zuidelijk langs de kust. Hier zijn de krijtrotsen bezaaid met broedende zeevogels en zeer veel vogelaars. We nemen uitgebreid de tijd om alle drie goed te bekijken.
Na de inmiddels verplichte plaspauze, waar we dan ook maar koffie drinken, rijden we weer meer landinwaarts. De wegen glooien hier minder en we rijden door uitgebreide velden met allerlei boeren gewassen. Alles is groen, groener groenst.
Het hoofddoel van vandaag is Howard Castle. Een nog altijd bewoond 'Chateau' met uitgebreide tuinen. Als we daar echter net na drie uur aankomen blijkt het een uur later al te sluiten. Dat is veel te kort voor een goed bezoek, dus drinken we alleen even wat en zetten we dit alvast op het lijstje voor volgende keer.
Toen we vanmorgen een B&B probeerde te boeken hadden we met de drie die we hadden uitgezocht wat pech. Vol, out of business en telefoonbeantwoorder. We besloten daarom op de bonnefooi te gaan. De derde Inn, 'the Fauconberg Arms' in Coxwold. Is raak. Heerlijk in de zon drinken we even wat en proberen een keus te maken uit de kaart.

Scarborough in de zon is veel aantrekkelijker

Vanmorgen worden we wakker met de zon op z'n sterkst. Als we voor het ontbijt eerst even naar buiten stappen is het, ondanks dat het net half negen is geweest, gewoon al warm. We besluiten dan ook om de motor vanmorgen te laten staan en wandelen na het ontbijt via de kliffen naar het nu wegens eb volledig droog gevallen haventje van Scarborough. Eb/vloed hebben hier zo te zien zo'n drie meter verschil. Een kopje koffie en via de boulevard terug voor een indrukwekkende klim de klif op naar het hotel. Langzaam komen de wolken hier en daar op, dus motortour tijd.
Eerst naar Robin Hood's Bay, een plaatsje ongeveer tegen de kliffen aangebouwd. Naar verluidt had Robin Hood hier vroeger wat bootjes liggen om snel te kunnen ontsnappen. (los van de discussie of Robin Hood ooit echt bestaan heeft dan). Al met al een schitterend leuk mini dorpje.
Vervolgens door naar Whitby, een wat grotere plaats verderop waar een door de Vikingen gesloopt klooster op de klif boven het dorp uit steekt.
Qua rijden volgt dan een fantastische rit door de North York Moors. Dit is een hoogvlakte waar doorheen zeer groene valleidalen lopen. Als je op de hoogvlakte rijdt lijkt het wel alsof je kilometers hoog bent. Zon, harde wind, heide zo ver je kan zien en hier en daar een verloren schaap of fazant. De valleien zie je dan als groene rivieren door het land lopen. Vergis je echter niet in die liefelijkheid. Om in die valleien te komen ga je bijzonder strak omlaag (of omhoog als je er weer uit wil). We hebben hellingen gedaan tot 33%, wat neerkomt op 33 meter stijgen (of dalen) op elke 100 meter die je aflegt. Stijgen dus met je buik op je tank, afdalen is bijremmen ondanks dat 'ie in de eerste versnelling staat. Gelukkig geen nare haarspelden in de route. Beneden in de vallei natuurlijk wel het verplichte 'ik hoop maar op geen tegenligger' bruggetje.
Al met al een weer zeerbijzondere rit die ons uiteindelijk terug brengt naar Scarborough.

Van Hexham naar Scarborough

Na het ontbijt vanmorgen weer de motor inpakken. Terwijl ik in een paar tellen alles klaar heb komt de landlord een praatje maken. Terwijl ik zo'n beetje heel z'n levensverhaal hoor neemt Jacq de tijd om hun bijzondere huis te fotograferen. Zo vol gepropt met verzamelingen, je weet werkelijk niet waar je moet beginnen met kijken. Uiteindelijk nemen we hartelijk afscheid en uitgewuifd rijden we weg.
Een korte rit eerst naar Durham, een zeer fotogeniek plaatsje op een eiland in de rivier de Wear.
Als we net weg willen gaan zien we een hoop plezier op het plein. Een bandje die het publiek aan het folkdancing gekregen heeft. Jammer dat het op dat moment net wat begint te regenen, maar een erg leuke afsluiter van Durham.
Verder zuid nu. Via de Mount Grace Priory (met een afslag dwars door het opkomende verkeer, wat op dit stuk gewoon een vier baans 120 km weg is; doodlink, rare jongens die Britten) door naar de kust en dan naar Scarborough. Over dit stuk valt niet veel te zeggen. Veel rechtdoor, soms de verplichte haakse bocht pal achter een heuvel, een idioot die in een blinde bocht een trekker inhaalt terwijl er net een tegenligger aankomt waarbij ik, die achter 'm reed maar vol in de remmen ga om de spetters te ontwijken. Gelukkig ging het goed. Jacq zag bij de tegemoet komende auto de doodsangst in d'r ogen. Hoop dat die meid goed slaapt vannacht.
Anyway, iets harder rijdend dan prettig om maar met het verkeer mee te rijden slingeren we door naar Scarborough en vinden onze slaapplaats voor de komende twee nachten erg snel (dank u, JacqTom). Onderweg wordt het opvallend snel frisser.
Deze kustplaats heeft twee baaien en daarmee twee gezichten. 'Onze' noord baai heeft wel wat van Biarritz, oud, hier en daar wat verlopen misschien, maar best wel chique. Mooie huizen, park langs de boulevard en dergelijke. De zuid baai daarintegen lijkt op een verlopen Noordwijk, wel inclusief casino's, gokhallen en kermis attrakties. Aangezien ook nog eens zeker 80% gesloten is of te koop/huur staat eigenlijk een vreselijk troosteloze boel. Snel terug naar de Noord baai dus, waar we een prima pub vinden met een 'two steak diner, bottle of wine free' aanbieding. Als zuinige Hollanders gaan we natuurlijk voor die fles wijn!
Beetje duurder dan ander rekenen we af (alhoewel dat ook wel kan liggen aan de koffie met borrel waar we ons vandaag op tracteren) en slingeren we terug naar ons hotel. Morgen weer een dag, en we moeten die nog plannen! Eens zien of Scarborough Fair hier ook ligt.

De muur van Hadrianus en the North Pennines

Na een echte zaterdag avond in de pub met een hoop feestgangers, lui die naar de paarden races zijn geweest en waarschijnlijk een groep die een vrijgezellen feest aan het vieren waren, terug in Burncrest, het wel heel bijzondere B&B. Moe nog een koffie op de kamer en plop: licht weer uit.
Uitgerust om 08:30 aan het ontbijt. 't is zondag dus tracteren we ons op een half uurtje later. Bijna uit gewoonte het full English. Wat moet je anders? De landlord is van het genre 'gooi er een kwartje in en hij stopt niet meer'.Tijdens het ontbijt is hij eindeloos (wel onderhoudend hoor) aan het woord over al de plekken die hij heeft bezocht en vooral over de plekken die we hier in de omgeving toch echt moeten bekijken. Als na een uurtje er even een pauze valt in z'n waterval stappen we snel op.
Er zijn hier in de buurt heel veel leuke sites te bezoeken langs de muur van Hadrianus, een muur van Carlisle naar Newcastle, dus kust naar kust, die rond het jaar 120 door de Romeinen is gebouwd om de 'wilden" uit het noorden tegen te houden. Zeker het fort (Housestead) wat we hebben bezocht was de klim vanaf het parkeerterrein tegen de heuvels op meer dan waard.
Uiteindelijk verlaten we de muur, rijden via de snelweg een stukje terug en duiken de North Pennines in. Direct weer kleine weggetjes, hoge heuvels, nog diepere dalen en eindeloos bochtenwerk. Gezien het aantal motorrijders die we onderweg tegenkomen ook een zeer favoriet gebied om lekker te scheuren op je vrije zondag.
Zeker als je boven op de heuvels over een vlakte rijdt is het een mooi maar eenzaam gebied waar alleen maar gras groeit en schapen grazen. Kom jet ietsje lager zijn er bijna eindeloze heide velden. Die staan nog niet in bloei maar je kan je nu al voorstellen hoe fantastisch mooi dat moet zijn. Laag in het dal rij je regelmatig door groene tunnels. De boomkruinen raken elkaar boven de weg. Hier is alles groen, groener groenst.
Tegen halfzes zijn we terug in Hexham. Op een enkel spetje na weer een schitterende dag geweest. Pak uit en naar de pub! (Moet zeggen, dat laatste begint best te bevallen. Het proeven van al die local Ale's is ook een feest!)

Navigator in volle actie. De weg naar Hexham

Na een wederom heerlijke nacht vanmorgen maar eens voor de verandering weer een Full English Breakfast. We worden echte kenners nu. De champignons waren van prima kwaliteit, het worstje was domweg niet te eten. Bij het uitchecken vertelt de Australische uitbater nog even fijntje dat op de doorgaande weg wel bijna dagelijks een motor ongeluk is. Het blijkt een favoriete route te zijn voor cafe racers. Hij was al twee keer een spiegel kwijtgeraakt die in aanraking kwam met een helm van een door de bocht scheurende motorcoureur. Hij stopt er niet meer voor...
Het is inderdaad een heerlijke weg. Onderweg rijden we langs het Kiefer meer. Dit is een gigantisch stuwmeer. In Kiefer zelf drinken we even koffie in een mini kasteeltje, helemaal op en top ingericht op het bos rondom. Hier start ook een stippellijntje die Jacq vond op de kaart, wat de Forest Route blijkt te zijn. (3 pond tol!) Als ik het bord sta te lezen (alleen 4X4 en zo) vraagt een ranger of we info nodig hebben. Op m'n vraag 'is dit te doen met de motor' wordt zeer bevestigend geantwoord. 'Ja, zeker met een BMW, beetje rustig rijden, route is net gerepareerd'.
Goed, dit heb ik dus geweten. De eerste km was nog redelijk asfalt, daarna een hol gereden grof grind pad, heuvelend en draaiend door het bos en later door het hoogland. 12 mijl (dus zo'n 19 km) laag in de 1e versnelling, voeten naast de pedalen balanceren in het linker of rechter spoor. Zelfs af en toe wat schapen ontwijken. Halverwege even gestopt om de kramp in m'n heupen kwijt te raken. Niet te lang want het weer begon nu toch wel om te slaan. Het zonnetje van vanmorgen is nu vervangen door een gure wind.
Aan het einde van de Forest Route zetten we koers naar Hexham, onze uitvals basis voor de komende twee nachten, waar vandaan we o.a. De muur van Hadrianus gaan bekijken. Aangezien we nog steeds geen mobiel bereik weten te vinden proberen we een paar B&B's, net buiten de stad, op de bonnevooi. Het is inmiddels ook gaan regenen, en na de derde 'sorry, no vacancies' rijden we maar gewoon Hexham in op zoek naar een plekkie. Een paar hotels en Inn's allemaal booked. Zucht.
Als we bijna de stad uit zijn op eens weer een B&B sign. Joepie, een plek! En wat voor 1..
De eigenaren houden wel van verzamelen. Anton Pieck plaatjes, Munten, thee potten, paper weights, van die creepy Engelse beeldjes, miniatuur drank flesjes, noem maar op of er staat ergens wel een setje van. Motor mocht weer in de tuin, en wij al giegelend om deze volstrekte wansmaak de stad in voor een drankje (of twee?) En wat te eten. Vandaag maar 100 km gereden, dus of we het allemaal verdiend hebben?

The Blackcock Inn, Falstone. Je mag het zelf vertalen.

6-juni-2014
De nacht in Belford was heerlijk rustig en uitgeslapen hebben we een heerlijk ontbijt met scrambled eggs en gerookte zalm. De zelfgebakken zuurdesem boterham past er wonderwel goed bij. Het is een stralende dag vandaag en het eerste stuk van de route loopt pal langs de kust waar een paar kastelen schitterend gelegen langs de route staan. Vervolgens gaan we meer land inwaarts naar de Chiviott Hills.

Het is wonderlijk hoe goed Jacq weet te navigeren over al die kleine landweggetjes. Omdat links-rechts nog altijd een beetje lastig is voor haar hebben we maar afgesproken dat ze aan de kant die we op moeten een klopje in m'n zij geeft :)

Als we om 17:00 In Falstone aankomen blijkt de Inn pas om 18:30 te openen. Niemand antwoord de deurbel, en telefoon wordt niet opgenomen. Trouwens geen bereik met mobiel dus bellen we via een ouderwetse telefooncel met ons laatste kleingeld. (Wat we gelijk kwijt zijn als een telefoonbeantwoorder opneemt). Terwijl we bedenken wat te doen komt een Engels stel aan die hier al een paar dagen logeert. Ze zijn erg lovend. We besluiten nog even bij een ander Inn te kijken, maar die blijkt vol. Terug naar de Cock dan maar en ja hoor, om 18:25 is er uiteindelijk iemand. Snel een kamer en dan een drankje on de tuin. Diner in de pub was best okay en in iedergeval gezellig. De hele tijd gekeuveld met dat Engelse stel die we bij de deur al eerder tegen kwamen.
In bed nog even de TV aan. Morgen middag weeralarm geel, heavy thundershowers. We moeten er maar een kort dagje van maken.
Nog altijd geen bereik, dus dit bericht zal pas later dan 6 juni op het blog te zien zijn.

Door naar de Noordzee kust

Vandaag verlaten we Carlisle en de West kant van Engeland, na vannacht eerst nog opgeschrikt te zijn door een enorm kabaal en flitsend licht in onze kamer. Jacq stond er wat verdwaasd bij terwijl ik m'n broek al aan had. Twee tellen later ging het alarm gelukkig weer uit. Op de gang een mevrouw in pyama naar mij 'can I go back to bed now?'
In Carlisle nog een inmens kasteel/fort bekeken. Wel even een extra grote stap onder dat valhek bij de poort. Die voordeur heet je niet welkom.
Vervolgens een fantastisch mooie rit Noord-Oost en Schotland in. In Hawick heerlijk ontbeten(brunched?). De Eggs Benedict waren nu 'cooked to my perfection' (gewoon hard ipv jakkie zacht).
Daarna via Galashiels door naar de kust in Berwick-Upon-Tweed (Northumberland), een middeleeuws vestingplaatsje. Vervolgens door naar Lindisfarne, een eilandje voor de kust waar je bij eb naar toe kan rijden. Op het eiland ligt het plaatsje Holy Island, gevormd door een oud klooster, een kasteel en heel veel hotelletjes/restaurantjes en dergelijke. Erg prettige sfeer.
Ondanks alle spook verhalen over het weer voor vandaag hebben we het praktisch droog gehouden. De lucht was wel dreigend, af en toe een mini miezer, maar niet eens genoeg om je vizier om laag te doen.
Uiteindelijk een B&B gevonden in Belford.
Toen de landlord zag dat we met de motor waren ging hup het hek achter open en kon ik 'm van de weg af en zo in z'n tuin achter zetten. Super.
Dit is echt de meest luxe B&B tot nu toe. De Mead (of de sherry, wat je wil) staat klaar in de gang, zelfs een Nespresso en kan hete melk in de kamer, uitzicht (en geluid) van schapen acher het huis. Kijk nu al uit naar het ontbijt morgen. We kiezen een beetje Schots: Gerookte zalm en scrambled eggs.
Diner in de BlueBelll Hotel aan de overkant. Als gemeldt wordt dat de soep van de dag Cream-Tomato with Basil is krijg ik Fawlthy Towers niet meer uit m'n hoofd. Om ons heen allemaal tip-top British. Toch lekker gegeten.Terug op de kamer die Nespresso met nog maar een glaasje Mead.
Ontvang net een leuke Whatsapp van Anne en Aniel die heerlijk aan het BBQ'en zijn met Jolande en Kevin.
Jacq is in bed alweer druk met de route voor morgen en ik zit er naast en tik dit stukje.

Natte rit naar Carlisle

Vandaag uitgebreid de westelijke en oostelijke meren van he Lake district in de route. 's Morgens ziet het er al wat dreigend uit en in de loop van de ochtend komen de wolken naar beneden, omringen de bergen en beginnen ons nat te druppelen. Bij Buttermere een mooie route in, waar echter na een paar honderd meter het behoorlijk begint te spetteren. We zien de weg voor ons uit om hoog slingeren; tijd om de wijste te zijn (je bent tenslotte al bijna opa, dus dat wordt wel eens tijd). Met deze vorm van nat wegdek een stijl omhoog lopend weggetje nemen is niet helemaal okay. Omdraaien dus maar. Terug in Buttermere eerst maar eens een kopje koffie. Opmerkelijk: hier slechts een mini miezer.
Via de iets betere route, nog wel over de Honister Pass, hooguit 25% steiging/daling weer terug in Keswick. Hier nog een 4500 jaar oude steencircel gezocht en gevonden waarna we via Ambleside naar Windermere doorgaan met als volgen doel (Noordelijke richting) Penrith.
De bredere weg op het stuk van Windermere naar Penrith is in deze natte omstandigheden een verademing. Ik weet niet wat die Britten met wegen doen, maar als ze nat zijn moet je echt met je ogen erop geplakt blijven. Regelmatig een spontaan putdeksel (glad) lengte sporen (blijven je banden in plakken), plassen (ook glad) of domweg een heftig beschadigde toplaag (je stuitert je zadel bijna af). Zeker op die kleine weggetjes rete spannend vooral omdat je door al die heggen en muren langs de weg en hun grillige slinger karakter (links,recht,op en neer) maar met moeite 20 meter vooruit zicht hebt. Om elke bocht, heuvel of ander obstakel kan je opeens een tegenligger verwachten. Meestal ook nog eens locals met soms net wat minder geduld voor zo'n suffe Hollander of een te grote bromfiets. Zeker met die natheid zeer inspannend rijden met permanent je hand aan de rem en beperkt gas.
Kortom, we kunnen nu een beetje doorrijden. In Pooley Bridge een stop. Houten kont (ik), koud (Jacq) duiken we een Tea Garden in voor een Afternoon Tea. Diner is ook niet meer nodig vandaag.
Afgevuld en opgewarmd weer terug op de motor rijden we naar Penrith waar we nog even snel het kasteel opzoeken om vervolgens de M6 maar te pakken naar Carlisle. De B&B die we hadden uitgezocht was helaas vol, een hotel verderop had wel plek. Spullen even naar binnen, even een beetje omkleden/opwarmen en snel het centrum van deze stad verkennen. Op de terugweg een flesje wijn en pizza gehaald. Dat vormt het 'late supper' op hotel kamer.

Jacq met krab

Na mijn postje over pub voer hier nog eentje.
Krab, verse aardappels, berg sla, citroen-mayonaise en een glimmende Jacq voor nog geen 11 pond!

Zuidelijke deel Lake district (en eronder)

Terwijl gisteravond Jacq de route van vandaag zat uit te puzzelen ging bij mij maar weer eens spontaan het licht uit. De hele dag buiten, rijwind in je gezicht, zonnetje en links rijden vergt toch meer inspanning dan je zelf inschat. Dat Engelse ontbijt is wel een uitvinding. Lunch is niet meer nodig. Doel voor vandaag is Keswick. Nog even geleerd dat je dit uitspreekt als Kessik. Dank daar voor. Hemelsbreed liggen Ambleside en Keswick 16 mijl uit elkaar. Wij zijn in staat om daar 250 km van te maken. Dat was echter wel een ronduit spectaculaire rit door het gehele Zuidelijke deel van het Lake district. Afwisselend rij je door groene tunnels slingerend lans een meer oever, het andere moment rij je langs de drooggevallen Ierse zee kust. Al heuvelend verder landinwaarts naar hogergelegen meren met zwarte spiegels als oppervlak. Uitsmijter voor vandaag was de klim (en afdaling) naar Hardknott Pass.
Serieus; 30% steiging, haarspeld bochten en los lopende schapen die besluiten voor je wiel te gaan staan als je net een huiveringwekkende bocht moet maken met als gevolg een slappe lach achterop.
Ben wel blij dat m'n remblokken net vervangen zijn. Ben ook bang dat dit na de vakantie nog een keer moet.
Uiteindelijk maken we het rondje af en arriveren we weer in Ambleside. Nu die 16 mijl nog en het B&B vinden.
In Keswick blijken de drie adressen die we hadden verzonnen al vol. Gelukkig zitten er nog een stuk of vijf anderen dus hop, spullen in de kamer en snel wat gaan eten. Wandelend door het super leuke dorpje vinden we een geinige pub. Deze pub stal Jacq d'r hart. Verse krab en Eton Mess!
Daarna: licht uit!

Pub en eten

Simpel, voedzaam en smakelijk.
Deze versie: Beer batted meat pie in crust, mash, pees and beer flavoured gravy. Zeer smakelijk

De priester z'n gat.....

Vandaag Malham verlaten en in Ambleside (Lake district) aangekomen. Op de laatste benzine dampen konden we nog net Malham uit en Settle bereiken. Volgens de landlord de dichtstbijzijnde benzinepomp. Niks tegen een National park, maar het gebrek aan benzinepompen maakte het laatste stuk gisteren 'enerving'. De gedachte ergens in de uitgestrekte verlatenheid te stranden was wel spanning verhogend.
Weer een heerlijk pub avondje gehad. Dat Engelse opgepompte bier begint te wennen. Lekker bij de openhaard geborreld en gegeten. Terug in het B&B nog een koffie en spontaan ging het licht uit. Midden in de nacht dan ook maar de TV uitgezet.
Vanmorgen het full English Breakfast overgeslagen. Jacq zag Eggs Benedict op de kaart, voor mij maar een omelet. Jacq d'r eieren 'where cooked to perfection'. En toch weer een volledige maaltijd...Mijn omelet trouwens ook dus vandaag de lunch weer overgeslagen.
Vanuit Malham dus naar Settle en vervolgens door naar Lancaster. Hier een korte koffiestop voor een lang telefoongesprek met Annemiek.
Hier ook een pharmacy in voor Jacq d'r hooikoorts medicijnen. Die kregen we echter zonder dokter's recept niet mee. In het ziekenhuis nog een poging die in eerste instantie hoopgevend was, maar uiteindelijk moest wel eerst de dokter naar d'r kijken; mogelijk ergens na 16:00. We laten dit dus maar en rijden verder. Tijden de rit naar het Lake district zien we het landschap veranderen. Meer groen, meer bos en minder muurtjes in het landschap. De rit gaat ook meer over wat grotere doorgaande wegen. Tegen 16:00 komen we aan, en na wat zoeken hebben we ons B&B gevonden. Parkeren kan in het tuintje achter, alleen zal ik dan wel vastgezet worden als de landlord z'n vrouw vanavond thuiskomt.
Beste kamer weer, en fluks het dorp verkennen.
Als we na 15 minuten het centrum twee keer doorkruist hebben strijken we neer in de pub en ach, het is nu 19:00 bestellen we maar wat te eten ook.
Straks in 't B&B nog even de route's/bestemmingen voor morgen uitdokteren en dan zullen de ogen wel weer sluiten. Morgen tenslotte tussen 08:30 en 09:00 ontbijt!

The Dales

The Dales, in de ijstijd door gletsjers uitgesleten dalen, zijn niet in 1 woord te beschrijven. Lieflijke dalen met in de zon glinsterende stroompjes wisselen af met ruig landschap met diepe kloven en een enorme desolaatheid. Daar waar het landschap het toelaat scheiden de karakteristieke gestapelde muurtjes de kavels. Schapen met hun lammeren versperren ons regelmatig de weg. De vele kalfjes rennen rond tussen de runderen en schapen. Een overstekende kip belandt bijna onder ons voorwiel. En konijntjes schieten weg alsof hun leven er vanaf hangt. Als de zon achter de wolken verdwijnt, de mist optrekt en een gure wind opsteekt wordt het landschap beklemmend. (Het tijdstip, over zevenen, een bijna lege tank en geen levende ziel te bekennen kan aan dat gevoel hebben bijgedragen). Het is niet moeilijk om je tegen deze achtergrond Wuthering Heights voor te stellen.

Dagtocht Yorkshire Dales National Park

Ontbijt in het River House B&B om 8:30 (ontbijt is 30 min. later, 't is zondag tenslotte (?)
Ga zitten, neem vast wat cereals en orange juice van het buffet, wat wilt u, thee of koffie, full English breakfast?
Okay, wij dus aan de jus en cereals en dan wordt een bord vol geserveerd! Inclusief WBITS, champignons en black pudding. Zelfs die laatste nog even geproefd. Sla ik volgende keer over...
Na het ontbijt de tocht voor vandaag bedacht. Zo veel leuks te zien hier; Middeleeuwse kastelen, watervallen etc. Veel mooie weggetjes dus nog even puzellen.
Goed om half elf stappen we op. Eerste doel: Bolton Abbey. Binnen de kortste tijd rijden we over een cattle grid en lopen de schapen om je heen. Super leuke weggetjes en hoog over de heuvels. De zon staat stralend aan de hemel en alles bloeit en groeit. Helaas zo ook Jacq d'r hooikoorts. Het genies brult af en toe over de motor en rijwind heen.
Bolton Abbey staat in een vallei naast een riviertje. Hoop mensen die daar gewoon van het mooie weer genieten. Ziet er zelfs als ruine vandaag gewoon schitterend uit.
Volgende doel is Castle Bolton, waar Maria Stuart nog gevangen heeft gezeten. De holle weggetjes heuvel op en af blijven spectaculair. Halverwege in Burnsall een heerlijk kopje koffie. (Geen trek in iets anders, d'r zit een flink ontbijt in)
Door naar Middleham, waar in het kasteel Richard III z'n jeugd doorbracht. Dan naar Richmond waar het dorpcentrum beheerst wordt door het Richmond Castle. Vervolgens naar Thwaite, waar de Buttertubs een natuurlijke koelplaats voor boter boden. Helaas die buttertubs niet gevonden. Uiteindelijk via Hawes en Stainforth terug naar Malham. Het ritje van ongeveer 250 km dwingt ons eigenlijk direct de pub in. Moe en vodaan aan de Dark Horse vandaag, zo'n biertje wat ze moeten oppompen. Jacq d'r merlot glijdt net zo har naar binnen.
Het bed in het River House roept al een beetje.

Tweede nacht: Malham

Vanuit Blackpool in de richting van de Yorkshire Dales, een national park een kleine 40 km landinwaarts van Blackpool. Even een stukje snelweg om dan bij Ribble Valley direct ver van de snelweg te zijn. Een vee rooster verder en hop. Daar staan de schapen gewoon op de weg. Hoog over de heuvels, dan weer een diepe duik(tot 15% hellingen!) rijden we over weggetjes waar een motor zelfs aan de kant moet als een tegenligger aan komt. We passeren adembenemende uitzichten en charmante mini dorpjes. In Clitheroe even de weg kwijt, waar, als we even tanken en een kaart bekijken, we precies op het startpunt staan van deze mooie route.
Om 18:00 komen we aan op de bestemming van vandaag. Vanmorgen hadden we deze B&B al geboekt en maar goed ook. Nu hangt het bordje 'No vacancies' vrij nadrukkelijk in het raam. Vriendelijke host en prima Britse kamer. Het dorpje (zie foto, het 'hoofd plein') kent twee pubs, en verder eigenlijk niks anders dan een handvol woonhuizen en het National Park info centre. Verder is het omringt met groene heuvels en, ja wat anders, schapen. Het is het goed toeven hier, zeker met het mooie weer wat we nog altijd hebben.
We hebben heerlijk ge-pubbed (biertje, wijntje, snack, nog een biertje) en Jacq sluit af met een Super Sticky fudge Chocolate dessert.

Blackpool

Vanuit Liverpool door naar Blackpool.
Blackpool kan je een beetje vergelijken met Scheveningen, goed gemengd met Limburgs Valkenburg, een willekeurige kermis en heel veel tatoo Bob's en Annies.
Traditionele Fish&Chips geluncht on the waterfront. Heerlijk in het zonnetje uitkijkend op de Ierse zee.
De toren op de foto is een landmark. Ze hadden 'm een paar jaar geleden zelfs goud geverft. Heeft niet echt goed gewerkt.

Ochtendje Liverpool

Na een redelijke langzame nacht, waarin we uiteindelijk begrepen dat er een griet verderop in de gang 'Open the fucking door' stond te roepen naar iemand die duidelijk genoeg had van haar, toch nog lekker geslapen. Na het ontbijt even wat side-seeing Liverpool. De docks, warehouses, Beatles store en de Mersey waren daar natuurlijk onderdeel van. Uitsmijter en afsluiter de Cavern club waar de Beatles begonnen zijn (foto). Drie trappen de grond in en diep in de kelder een mini podium. Kan me niet voorstellen hoe dat is als er band speelt. Best wel beklemmend.
Ook nog m'n jeans vervangen. Kreeg er drie paar sokken bij. Aangezien we minimalistisch gepakt hadden komt dat laatste wat slecht uit. Ik had pas 1 paar weggegooit....Stand dus nu plus 2.

Eerste nacht: Liverpool

Het is een lange en heel erg leuke dag geweest.
Eerst, nog in de buurt van Leeds, naar Saltaire. (Bradford) Dat is een dorp, gebouwd door een filantropische fabrieks eigenaar voor z'n personeel. (Ergens in 1850, midden in de industriele revolutie die hevig woekerde in deze regio)
Daarna naar de Piece Hall, een stoffen markt in Halifax (was helaas dicht, gaat weer in 2015 open). Was een leuk contrast geweest met onze Lakenhal
Hier kwam een vriendelijke politieman ons uitleggen dat, als een gele streep naast de stoep loopt dit ook voor op de stoep geldt, en dat we daar dus eigenlijk niet mochten staan. Vervolgens is hij nog zeker 15 minuten met en voor ons bezig geweest om ons op pad te krijgen naar Haworth. Daar was onze volgend doel, het Brontë huis. Dit was de woonstee van Anne, Emily, and Charlotte Brontë. (Wuthering Heights, Jane Eyre). Jacq natuurlijk helemaal happy!
Ik wat minder. We stonden op vaag grind, en ook nog eens op een hellling geparkeerd. Terwijl ik eventje wil keren om Jacq weer op te laten stappen kieper ik om. Snel weer rechtop, maar de schrik zat er wel even in.Oef, lastig dat grind.
Via een fantastisch mooie route verder. Over de heuvelen vol met heide, van die stenen scheidings muurtjes, hier en daar een paar schapen of een meertje. De schrik was snel weg. Doel was een schilderachtig dorpje (Herbden Bridge). Dorpje gevonden, het schilderachtige niet.
Dan door naar Liverpool. Helaas hield opeens TomTom op (batterij leeg, balen) terwijl we net zaten te twijfelen of we niet in een rondje aan het rijden waren. Een kaart in een COOP hielp ons weer snel op route.
In Liverpool aangekomen en met wat onbewust gelukkige stuurbewegingen midden in het hart van Liverpool aan de Mersey een kamer in een Formule 1 hotel gevonden.
Even wast gegeten en hop het mandje in.
Lange dag, we zullen goed snurken. (Jacq is alvast begonnen)

Eindelijk de eerste koffie op Britse bodem

Ontschepen was wel even speciaal. Eerst werden de vrachtauto's opgeroepen, dan de auto's en uiteindelijk de motoren. Als we bij de motor komen zien we pas wat we gister niet zagen. 'k denk dat er zo'n kleine 400 motorfietsen aan boord waren!
Dat leverde wel een flinke file op bij de douane. Ruim een uur later zijn we op weg. Eerste stop: Bradford, ten oosten van Leeds. Hier nog geen leuke weggetjes, domweg doorrijden over de Motorway. Wel leuk: het stikte dus van de motoren!

In Engeland

Na een zeer rustige oversteek zijn we nu net aangekomen. (Engels) ontbijt buffet genoten. We zijn er klaar voor!

Naar bed.

We liggen op elkaar. Een zekere 50 plusser wilde er echter een bed tussen in :)

Dinner time (or drinks?)

Het is echt een Mega boot. Uiteindelijk toch maar bij het buffet aangeschoven(gelijk het ontbijt voor morgen ochtend ook geregeld).

On route

Na een dag vol rotzooien staat de motor op de boot en zijn we eindelijk echt op weg. Huis moest nog aan kant, tasjes moesten worden gevuld, konijn nog naar Anne, even nog bij Annemiek langs etc etc etc.
Tot onze verrassing staat de boot vol met motorfietsen en het lijkt wel alsof de helft van de gasten bikers zijn. Heeft iets met het Isle of Man te maken, maar wordt me niet helemaal duidelijk.