Na het gigantische Dal Bhat ontbijt gaan we met Shiva mee naar zijn school. Jolande heeft om elf uur een meeting een dorp verderop en wij zijn wel nieuwsgierig naar deze school. Shiva is hier de hoofdmeester en z'n vrouw geeft er ook les. Via een reeks van kleine paadjes beklimmen we de heuvel naar de school en Shiva laat zien wat de aardbeving hier allemaal heeft aangericht. Als een huis schade heeft is het ook wel gelijk volledig ingestort. Overal bergen aan puin en de huizen die zijn blijven staan (meestal de betonnen huizen die duidelijk meer beving proof waren) worden nu nog sterker gemaakt. Overal tijdelijke golf-platen huisjes die met behulp van buitenlandse organisaties mogelijk zijn gemaakt. Als we dichtrr bij de school komen lopen er ook steeds meer kinderen mee. 'What's your name? Arno, and yours?' Aan de lopende band. Opeens vol ik een handje in mijn hand en samen met Gopal loop ik verder naar de school. Het schoolgebouw is door de aardbeving verwoest, maar, met behulp van buitenlandse hulp en een hoop lokale handen is binnen een maand met golfplaten een hele tijdelijke school opgebouwd. Als we daar aankomen gaat ook net de bel. We brengen een hoop hilariteit als we even in de klassen kijken. In een aparte ruimte, de leraren kamer, is ook de bibliotheek en al het overige lesmateriaal opgeslagen wat na de aardbeving nog enigzins bruikbaar uit de ruine gered kon worden. 15 dagen na de beving waren ze al weer begonnen in een grote tent met de kinderen voor trauma verwerking. Een water filter systeem, aangelegd door een andere buitenlandse organisatie, een muur die de helling meer moet stabiliseren door weer een andere organisatie. Het is hier goed zichtbaar dat de buitenlandse hulp ook echt aan komt. Na de school volgen we de weg eenstuk. Bij een tempeltje hebben we afgesproken om Jo weer te ontmoeten. We zijn daar wat vroeg en lopen een stuk door op zoek naar een kopje thee. Onderweg worden we aangesproken doir een man die opzoek is naar z'n hond. Na een kort gesprekje, (where you from, where you are going) worden we uitgenodigd om gewoon bij hem een kopje thee te drinken. De goedlachse man blijkt uiteindelijk ook een VIN-vrijwilligers host te zijn die momenteel onderdak geeft aan 19 Koreanen. Na een gezellig gesprek en een lekker kopje thee slenteren we terug naar het tempeltje waar een paar tellen later Jo ook aankomt. Die heeft vanmorgen gewerkt met die zelfde Koreanen en is helemaal enthousiast hoe dat vanmorgen ging.
Een uurtje later komt de Nepalese vrijwilliger ook aan en Jolande ontvangt eindelijk de posters. Ze bespreken nog een tijdje de presentatie en waar er morgen mee begonnen worden en meer van dat soort praktische zaken. Nog even een kopje thee in een lokaal winkeltje en we slenteren weer terug naar huis. Op het dakterras pakken we nog even de laatste zon als er ook een kopje thee wordt gemaakt. Een goed moment om het meegebomen Edammertje aan te snijden. Daar wordt duidelijk van genoten. Tegelijkertijd wordt het avondeten voorbereid. Vele soorten verse groenten worden gesneden, gehakt, gepels en ga zo maar door. Een wonderlijke wortel wordt met een meer dan vlijmscherp mes zorgvuldig schoongemaakt en gesneden. Beneden wordt zelfd een stuk geit zorgvuldig in brokken gehakt. Ik denk dat we een feestmaal gaan krijgen!
Rond het heerlijk warme vuur van de kookplaats verzamelen we en zijn getuige van het kokkerelen terwijl Jolande in haar notitie boekje nauwkeurig het recept van de mutton-curry registreerd. De avond wordt besloten met inderdaad een feestmaal waarna we tegen half negen toch maar gauw ons bedje in duiken. De sterren staan weer strak aan de hemel. Zal wel een frisse nacht worden.
