Zojuist afscheid genomen van Arno. Dus voordat het vakantiegevoel helemaal weg is nog wat bespiegelingen mijnerzijds.
Korea is een zeer ontwikkeld, rijk en welvarend land. Gratis WiFi op elke hoek van de straat. Ongekend goed openbaar vervoer dat je snel, luxueus en toch spotgoedkoop naar elke uithoek van het land brengt en bovenal ook nog eens gewoon op tijd rijdt. Het kan dus. Grote wereldmerken als Samsung, LG, Hyundai, KIA, enz komen uit Korea. (En nee, dus niet uit Taiwan of Japan). Wat ik dus niet begrijp is dat Koreanen geen woord Engels spreken. In Nepal krijgen kinderen vanaf hun 4e jaar 2-talig les in Nepalees en Engels. In Maleisië zelfs 3-talig in Maleis, Chinees en Engels. Hier met de wereld als afzetmarkt dus helemaal niet. Toch willen ze graag behulpzaam zijn en/of een praatje maken. Wat soms tot grappige gesprekjes leidt waarbij geen van tweeën elkaar verstaat of begrijpt, maar wel veel beleefde knikjes en vriendelijke glimlachjes worden gewisseld.
Korea is ook een klein en zeer dicht bevolkt land. Alleen al in Seoel wonen incl de buitenwijken meer dan 25 miljoen mensen. De traditionele houten huisjes hebben dan ook merendeels plaatsgemaakt voor vele, tientallen verdiepingen hoge torenflats. Bovendien hebben door de eeuwen heen de Japanners hier flink huisgehouden. Dat wat er aan cultureel erfgoed nog over is, wordt gekoesterd. Er is/wordt veel geld gestoken in restauratie werkzaamheden. En de Koreanen vinden het prachtig! In de buurt van belangwekkende historische sights kan er veelal traditionele klederdracht worden gehuurd en ze maken er massaal gebruik van.
Verder is er niet echt een lijn in het modebeeld te ontdekken, behalve dan voor de wandeluitrusting. Koreanen zijn behalve heel milieubewust, het is mede daardoor overal brandschoon, ook heel sportief. Je ziet (heel) veel mensen wandelen en sporten in de groene heuvels die de torenflats onderbreken. Of in de stad op weg ernaartoe in de laatste sportuitrusting.
En ultrakorte broekjes en rokjes, waar je praktisch naar binnen kijkt, maar blote schouders zijn not done 😳 Ook grappig: je ziet meer kindertjes in draagzakken dan wandelwagens. En meer mannen dan vrouwen die ze dragen.
De nationale afwijking zijn O-benen. De handen die soms via een selfiestick vergroeid zijn met hun telefoon niet meegerekend.
Achteraf ben ik heel blij dat we hebben afgezien van een auto huren. Behalve dat de bewegwijzering in onleesbare kriebeltjes staat aangegeven en het extreem druk is, rijden ze hier met een zware voet. Er heerst hier zeker geen poco poco mentaliteit! Alles gaat snel en efficiënt.
Maar wat ik echt ga missen is het heerlijke eten, wat ook nog eens heel gezond is. En niet te vergeten de koffie! Het koffiezetten is hier in de vele, vele koffietentjes tot ware kunst verheven. Heerlijk, maar je betaalt er ook naar.
