Van Inverness naar Aberdeen

Lekker uitgeslapen staan we op, pakken we in en doen 't ontbijt.
Eerste stop pal buiten Inverness, de Clava Cairns. Dit zijn prehistorische grafbouwsels. Wonderlijke dingen. In concentrische circels staande stenen gevuld met kleinere. Het dak is in de tijd verdwenen, een enkel gangetje staat pal op de opkomst van de zon tijdens de zonnewende.
We rijden door stop nummer twee, fort George. Dit is een immens 18e eeuws fort op een bijzonder tochtige plek. Geen koffie dus we gaan snel weer door.

Derde stop is Cawdor Castle. Helaas is dit helemaal verstopt achter hoge muren en hagen dus zien we er praktisch niets van. In een wolshop bij het kasteel raakt Jacq helemaal verliefd op een shawl van baby-alpaca-wol. Tot ze de prijs ziet dan :) 

De weg naar Tairn vinden we even niet terug waardoor we verdwalen op allerlei heerlijke B weggetjes die slingeren door de heuvels hier.
Na verloop van tijd vinden we toch weer uit waar we zijn en rijden we door naar stop nummer drie,
Stop nummer vier in Elgin. Gewoon een aardig dorpje waar we zowaar een Starbucks treffen en, toch wel bijzonder, een prive motor parkeerplaats.
Dan door naar Aberdeen waar we tegen vijf onze plek voor de komende twee nachten vinden,
Motor gestalled, spullen de kamer in gemikt en hub, wandelingetje in Aberdeen voor een eerste indruk en een hapje/drankje. 't Zonnetje breekt door, Aberdeen presenteert zich op z'n best. Vlakbij treffen we een leuke uitgangswijk waarin we in een bar in een voormalige kerk een heerlijke dagafsluiter hebben.
Al terugslenterend naar ons bed zien we wel dat we kennelijk dicht bij de haven zijn. Tietenbar op de hoek, nachtclub aan de overkant.

Een Monstertocht

Heerlijk lui worden we tegen acht uur wakker en schuiven dan maar direct door naar het ontbijt. Scrambled eggs on toast is hier een waar kunstwerkje.
We blijven vandaag in Inverness want De Monster Tocht staat vandaag op het plan. Tegen de klok in rond het Loch Ness in de (verre) hoop Het Monster te spotten natuurlijk!.
We spotten genoeg. De ruine van kasteel Urquhart als eerste, als we net een paar kilometer Inverness uit zijn. Vanuit de hoogte kijk je neer op de ruine die op een rots pal aan Loch Ness ligt.
Dan rijden we door via een detour naar kasteel Eilan Donan. De rit leidt ons tussen de witte koppen van de bergen links en rechts over een schitterende route naar Eilan Donan, een kasteel die zo in Braveheart zou kunnen figureren. Stoer en somber. Onderweg daarnaartoe rijden we langs de Five Sister, een mooie rij bergtoppen naast elkaar. Een stukje terug over dezelfde route en dan verder langs Loch Ness.
Onderaan het meer bij Fort Augustus treffen we een heel sluizencomplex aan van het Caledonian Canal (kanal dat diverse lochs aaneensluit van de Noorzee naar de Ierse zee). Vijf sluisen, elk met ongeveer 4 meter verval tilt boten een knap eind omhoog/omlaag. (Zie ook Neptune's Staircase een paar dagen terug).
Deze sluizen zijn net vol in bedrijf. Schudden van boten in een sluis is als altijd een leuk gezicht dus we blijven hier even wat foto's maken.
Dan via de oostkant van Loch Ness terug omhoog naar Inverness. Dit is weer een vol ornaat B weggetje, dus meestal 'single track' met passeerplaatsen, gewoon berg op berg af in plaats van in de vallei blijven etc. Hoogland koeien op de berg, aardig wat schapen aan twee kanten van het hek en zelfs wat herten gezien.
Het laatste stuk blijft pal aan de oever zodat we kasteel Urquhart ook nog van de andere kant van het meer kunnen zien. Uiteindelijk terug in Inverness toch uiteindelijk wat whisky gekocht. Whisky likeur, dat wel, zodat wij zelf het ook echt lekker vinden, en natuurlijk Single Malt. Voor de details: het heet Bruandar, Whisky, honing en Sloe berries (Sleedoorn bessen)

Naar Inverness

Om zeven uur word ik wakker. Jacq nog diep in slaap als ik koffie sta te maken. Als ik de koffie op het nachtkastje zet krijg ik te horen dat het kwart over zes is. H'm, terug m'n bed in.
Om kwart over zeven poging nummer twee. Effe gymmen, ontbijt en off we go. Scottisch pancakes met mapel-syrup vandaag. Een voorzichtig zonnetje vanmorgen maar ook een erg dreigende lucht die vanaf zee komt aan waaien.
Een knappe westen wind hindert ons het eerste vlakke stuk. De weg 'hugged' de kustlijn. Links de zee, rechts het vlakke noorden van Schotland. Gaande weg komen de bergen weer in zicht, en die nemen een deel van de wind ook weg.

We gaan even op de koffie in het mooie kasteel van de graven van Sutherland, waar een knappend haardvuur ons weer opwarmt en waarna we de weg weer vervolgen.
We missen de ferry bij Cromarty naar Het 'Black Island'. We zijn zeven dagen te vroeg. De Cromarty Firth, waar die ferry ons mee naar de overkant zou nemen, ligt helemaal vol met boortorens in aanbouw of onderhoud. Merkwaardig contrast met al het natuurschoon wat we tot nu toe al gezien hebben.
Stukje terug dus, en nu rijden we om de Firth heen en belanden in Strathpeffer, een 18e eeuws kuuroord. Schitterende huizen hier. Nu ook af en toe een heel kort regenbuitje. Heel apart, telkens valt de regen terwijl we alweer in de zon rijden. Korte tijd later is eindpunt Inverness bereikt. JacqJacq en TomTom brengen ons in korte tijd naar het nu maar vooruit geboekte B&B (grotere stad, wat lastiger om een plek voor een schappelijke prijs te vinden)
Helaas nog niemand thuis dus parkeren we de motor, hangen de helmen aan het slot en gaan we in motorpak de stad verkennen. Pak was geen straf want de temperatuur is hooguit 10 tot 12 graden.
Een korte wandeling en een halve liter capucino later treffen we gelukkig wel iemand thuis. Spullen gedropped en weer de stad in. Tijdens de wandeling langs de bijzonder snel stromende River Ness zien we een leuk terras en dit blijkt een prima pub te zijn voor de avond maaltijd met op de ene TV premier-league en op de andere rugby.
Klaar voor vandaag; terug naar B&B, bakkie koffie en lui voorbereiden voor de tocht morgen.

John o' Groats

We worden wakker met een stralende blauwe lucht. Wind is weg, het is gewoon heerlijk.
In dit hotel heeft Jacq. Een sportzaal gevonden dus daar doen we de ochtend-knie-training.
We zitten toch al redelijk noordelijk. Vannacht om 4 uur even wakker en er straalde al wat licht tussen de gordijnen door.
Vandaag staat de rest van de westkust op de route tot het meest noordelijke punt. Wat we krijgen is fantastisch. Het ene moment rijden we door desolate maanlandschappen, dan weer dalen we af een groen dal in met links en rechts schapen langs en op de weg, vervolgens rij je rond een rotsblok en ligt er een spierwitte baai voor je neus.
De wegen zijn wel erg smal geworden. Het grootste gedeelte is meer een luxe fietspad met regelmatig een verbreding om elkaar te kunnen passeren, en om de zoveel kilometer even een stukje tweebaans weg.
D'r wordt wel heel sociaal gereden. Tegemoet komend verkeer wacht rustig bij zo'n verbreding en groet vriendelijk als je dan langs rijdt. Omgekeerd, achterop rijdend verkeer, houdt rustig redelijke afstand tot je ze voorbij laat. Ongelofelijk trouwens, hoe die locals weten te racen op die kleine weggetjes. Je zou toch heel wat auto's naast de weg verwachten.
Langzaam verdwijnen de bergen nu en blijft een loom heuvelend landschap over, doorsneden door meestal kaarsrechte wegen. De wind steekt op en een lichte miezer begint als we John o' Groats binnen rijden. Wat we ook verwachtten aan te treffen hier, niets van dat. Slechts een paar huizen, een Inn, een hotelletje en dat is het dan wel weer. Later horen we dat in dit gebied ook marr net 300 mensen wonen.
Het B&B tegen over het hotel wordt gerunned vanuit dat hotel en het is vol. Als we het dorp praktisch uitrijden treffen we echter het 'John o' Groats Guesthouse'. We worden hartelijk welkom geheten en hebben de laatste kamer. Terwijl we onze pakken nog aan het uittrekken zijn wordt er al koffie voor ons klaargezet in de lounge. Wat volgt is een heel prettige koffie zit. De eigenaren draaien deze zaak net 18 maanden en hebben er duidelijk lol in om telkens weer nieuwe mensen te ontvangen en daar heerlijk mee te kunnen babbelen. Avondeten kan worden geleverd, ze hebben een kleine kaart. De Sirloin steak (entrecote) was echter van zo'n formaat dat de Sticky Fudge Pudding (van mij) en de Chocolate Cake (Jacq) er slechts met moeite nog bij ging.
Afgevuld rollen we dus maar snel ons bed in.

Rondrit op Skye

Plotsklaps schrikt Jacq. wakker. Shit, al(!) kwart voor acht. Gymmen maar overslaan, we moeten naar het ontbijt anders vertrekken we te laat! Wie zei dat een vakantie stress-vrij is?

Vandaag als eerste een rondrit op Skye. Benzine ank eerst nog even goed afgevuld want dit eiland is best wel groot en de tankstations worden steeds zeldzamer. We rijden grofweg Skye buitenom rond tegen de klok in. Het eerste deel van de tocht is door ruig-ruiger-ruigst terrein. Enkelbaans weggetje met hier en daar een passeerplaats die zich heeft gevormd naar de bulten, kuilen en bochten pal langs het water. Hier en daar een huis of wat schapen/koeien. Je bent wel echt een bikkel als je hier woont en werkt. De bergen van Skye torenen boven ons uit met hier en daar nog sneeuwige koppen. Het is gewoon koud op de meest noordelijke hoek. Hoe ander de andere kant van het eiland. De hellingen glooien, zijn groen en alles oogt gewoon vriendelijker. Onderweg rijden we door Portree, de 'hoofdstad' van Skye. Dit is een leuk en kleurrijk havenplaatsje. Een koffiestop maken wij het Maccleod kasteel Dunvegan. Hier treffen we net drie bussen Amerikanen die net voor ons in de rij staan voor een broodje of koffie. Een berg volwassenen op schoolreis; anders kan je dit niet beschrijven.
Via een vaste (en eigenlijk best korte) brug rijden we van Skye weer op het vaste land en volgen grofweg de west kust. Ook dit is een stuk 'zachter' dan die noordkant van Skye. Het zonnetje komt af en toe door en zo slingeren we ons verder noordelijk, soms de kust volgend soms aaneensluitende valleien tussen de nog immer best wel hoge bergtoppen. Doel Ullapool halen we tot ongeveer 30km als we in Dundonnel een biertje, diner, bed en ontbijt aantreffen.
Tijd om af te stappen dus en ons over te geven aan de rust van Schotland.

De hooglanden in en naar Ilse of Skye

Als we wakker worden in Cairndow hangen de wolke laag over de bergen rond Loch Fyne. Een lichte miezer (een Bretonse zou Jacq zeggen) completeerd de boel.
Porridge als starter bij het ontbijt. Aangezien dit nogal Schots is hebben we 't maar niet afgeslagen. Dikke (beetje te) havermout pap wordt ons appartement binnengedragen. Leuk, maar wel voor maar 1 keer...Toast, egg and bacon completeert de boel. Zoveel bacon dat we daar maar een lunchhapje mee fabrieken.
Het is droog als we met de motor verder Loch Fyne rond rijden. Bijzonder mooi kasteel in Inveraray, en zo zakken we langs het Loch af tot Lochgilphead (en dat is dus een plaatsnaam hier) waar we verder noordelijk gaan voor de fantastisch mooie route langs Loch Awe. 40km weggetje, dat wel. Zelfs met de motor is het beter te stoppen als een tegenligger opdaagt. Gelukkig komt dat slecht een paar keer voor.
Ergen op twee/derde een kopje koffie in een verlopen maar toch best wel chique hotel-rest. Spieren weer een beetje los gewoeld en we gaan verder richting Oban. Onderweg begint het weer te miezeren en in Oban regent 't al aardig door. Ondanks dat Oban zo op het oog in de drive-through er leuk uit ziet rijden we toch maar door tot Fort William. Hier, aan de voet van Ben Nevis (4406m) even drogen en een kopje koffie. En nog maar 1.
Vlak na deze stop vinden we Neptune's Staircase. Een rij van zeven aaneengesloten sluizen die een hoogte van pak 'm beet 12 tot 15 meter overbruggen. Blijft toch altijd wonderlijk, dit soort constructies.
De rit die nu volgt naar Mallaig voert ons door het betere ruige terrein. De valleien waar we rijden worden links en rechts begrensd door bergen to ca. 2500 meter en soms hoger. Waarschijnlijk ligt er boven nog sneeuw maar dat kunnen we door de laaghangende bewolking niet zien. Regelmatig kletteren er echter bergbeken schuimend om laag over de verder praktisch kale wand.
In Mallaig zijn we net 10 minuten te laat voor de ferry over de Sound of Sleat naar Armadale op het Ilse of Skye en moeten we helaas drie kwartier wachten op de laatste boot van die dag. Beetje moe, beetje koud, beetje jammer. De overtocht gaat wel erg snel en om half zeven rijden we het eiland op, op zoek naar een bed. Na onder andere een hotel kamer van 240 pond en en B&B die we echt niet vonden te hebben overgeslagen belanden we een uurtje later in Harrapool, Broadford in het 'Hebridean Hotel'. In de Pub beneden probeert Jacq. de lokale Whisky en ik het lokale bier. De laatste wint.

Van de Laagvlakte naar de Hooglanden

Gymmen voor het ontbijt.
In de tuin van 't B&B beginnen we vandaag een soort van sportief. Squads, GoodMornings en LungSquads moeten er voor zorgen dat Jacq. d'r knie weer in orde komt. Samen staan we in de tuin die oefeningen te doen totdat we om half negen aan het ontbijt kunnen schuiven.
Daarna een fraaie rit via Whithorn (bijna de zuidelijkste kust plaats van Schotland) en dan langs de kust omhoog naar Culzean Castle (zie plaatje).
Dit kasteel, eerst alleen een toren maar in de 18e eeuw verbouwd to een riant onderkomen van een reeks graven, ligt pal aan zee in een groots opgezet park. In 1975 is het volledig gerestaureerd. Binnen allerlei mooi ingerichte kamers en de bijzonderheden van de architect (ovaal trappenhuis en een ronde salon) waren erg mooi.
Hierna een korte stop bij Burns Cottage.(De plek waar de Schotse 'dichter des vaderland' Robert Burns is geboren) en dan door langs de kust tot aan Greenock waar we met de ferry naar Dunoon de Fyrth of Clyde over steken.
Tegen 17:00 komen we in Dunoon aan. We zien de B&B uit de gids niet zo snel en besluiten door te rijden. Uiteindelijk bij de kop van Loch Fyne zien we pas een bord wijzend naar een Inn. Als b lijkt dat daar een kamer voor 140 pond gaat rijden we door, en gelijk weer op de rem. 50 meter verder: 'The Old School B&B' 50 pond inclusief ontbijt voor een volledig appartement!
Pal aan het water gelegen zien we aan de overkant de Hooglanden al liggen.
Bij die Inn gegeten en hop, terug naar B&B, kopje koffie, stukje schrijven en oogjes toe zodat we morgen ochtend fris de Hooglanden kunnen in rijden.