Terwijl gisteravond Jacq de route van vandaag zat uit te puzzelen ging bij mij maar weer eens spontaan het licht uit. De hele dag buiten, rijwind in je gezicht, zonnetje en links rijden vergt toch meer inspanning dan je zelf inschat. Dat Engelse ontbijt is wel een uitvinding. Lunch is niet meer nodig. Doel voor vandaag is Keswick. Nog even geleerd dat je dit uitspreekt als Kessik. Dank daar voor. Hemelsbreed liggen Ambleside en Keswick 16 mijl uit elkaar. Wij zijn in staat om daar 250 km van te maken. Dat was echter wel een ronduit spectaculaire rit door het gehele Zuidelijke deel van het Lake district. Afwisselend rij je door groene tunnels slingerend lans een meer oever, het andere moment rij je langs de drooggevallen Ierse zee kust. Al heuvelend verder landinwaarts naar hogergelegen meren met zwarte spiegels als oppervlak. Uitsmijter voor vandaag was de klim (en afdaling) naar Hardknott Pass.
Serieus; 30% steiging, haarspeld bochten en los lopende schapen die besluiten voor je wiel te gaan staan als je net een huiveringwekkende bocht moet maken met als gevolg een slappe lach achterop.
Ben wel blij dat m'n remblokken net vervangen zijn. Ben ook bang dat dit na de vakantie nog een keer moet.
Uiteindelijk maken we het rondje af en arriveren we weer in Ambleside. Nu die 16 mijl nog en het B&B vinden.
In Keswick blijken de drie adressen die we hadden verzonnen al vol. Gelukkig zitten er nog een stuk of vijf anderen dus hop, spullen in de kamer en snel wat gaan eten. Wandelend door het super leuke dorpje vinden we een geinige pub. Deze pub stal Jacq d'r hart. Verse krab en Eton Mess!
Daarna: licht uit!
