Nachtrust blijkt toch wat lastiger. Om middernacht allebei klaarwakker. Jetlag slaat toch nog toe misschien. 06:15 aan het ontbijt en allebei eigenlijk nog vol van gisteravond dus war toast, jam en koffie is genoeg. De ook geleverde bananen en koekjes nemen we maar mee voor het ochtend programma.
Om 07:00 checkout. Onze aanhang (chauffeur en gids/ begeleider) staan al klaar. Een korte rit een stukje oostelijk van Paro vinden we het startpunt van de trek. Temperatuur geeft 1 graad aan, prima voor een hike die ons ruim 700 meter omhoog moet brengen naar het 'Tigers Nest Monatery', een klooster geplakt tegen een bergwand op 3150m hoogte.
Hoog boven ons zien we het klooster liggen en eigenlijk zinkt de moed ons een beetje in ons schoenen. Alhoewel, vol volle moed stappen we achter onze gids aan, om 100m verder, en zo'n 30 meter hoger, half op apengapen constateren dat de huidige hoogte (pak 'm beet 2500m) ons flink parten speelt. Na wat rusten stappen flink rustiger verder maar een paar honderd meter verder geven we het lopen voorlopig maar op. Er is nl ook de mogelijkheid om met een paard naar het eerste uitkijkpunt te rijden en we besluiten dat toch maar te doen. Dat halveert dan het aantal meters die wij zelf daarna nog moeten klimmen en geeft ons een hogere garantie om het eindpunt daadwerkelijk te halen.
Op een paard, je zelf vastklemmend aan het zadel terwijl dat paard op de rand van een afgrond rondstapt is een avontuur op zich. Jacq d'r paardje wordt door onze gids aan een teugel meegelijdt, mijne hobbelt er achteraan met een pony eigenaar al rochelend er naast. Soms hard naar voren zittend als we echt stijl omhoog gaan, soms juist weer flink naar achteren hangen als we minstens net zo steil heel even dalen. Na een klein uurtje zijn we halverwege en mogen we afstappen. Nu echt te voet verder. Langzaam aan, stapje voor stapje, zeer regelmatig rusten blijkt de beste methode en eigenlijk nog best vlot komen we bij het tweede uitkijkpunt aan. Dit ligt min of meer op gelijke hoogte als het klooster, alleen een klif er naast. Hiervan heb je echt een prachtig uitzicht op het klooster wat echt aan de rots geplakt lijkt te zijn.
Nu nog een trapje naar beneden (450 treden) en dan nog een omhoog (270 treden) en we zijn bij het klooster.
Dit klooster is 1 van de must-see kloosters. Helaas mag je nergens fotograferen. Tas en telefoon etc. moet eerst ingeleverd worden.
Op kouzevoeten worden we door onze gids van tempel naar tempel gebracht. Elke tempel is een plaatje op zich vol met allerlei incarnaties van verschillende godheden. De gids doet echt z'n best om alles te benoemen maar na de zoveelste reeks namen haken we hiermee toch een beetje af. Wel beginnen we de lotus-zitter, de 4-hoofdige en de veel armige steeds makkelijker te herkennen. Hier en daar biddende monikken maken het plaatje wel kompleet.
Dan schoenen weer aan voor de terugweg, waar nu eigenlijk alleen die 450 treden (nu op) nog een grote inspanning vergde. Halverwege nog een kopje koffie bij een pleisterplaats en tegen 13:00 stapte we weer in de auto op weg naar Paro voor een snelle lunch (viel een beetje tegen na gisteren).
Rond 14:00 beginnen we aan de rit naar Haa. Deze route brengt ons over de hoogste berpas van Bhutan 3988m) in ongeveer 2 uur naar ons volgende adres.
Dit was een bijzonder enerverende rit. Denk maar aan een 2 uur durende achtbaan in een Landcruiser op een slecht geasfalteerd fietspad wat tegen de berg is geplakt, en vul het even aan met geen enkele meter rechtdoor en op de koop toe nog tegenliggers. Ennuh, voor de echte drama, een chauffeur die af en toe lijkt te knikkebollen👍 Hier tegenover: magnifieke uitzichten en viewpoints.
Vele foto's verder komen we aan in Haa waar we zowaar samen even in kunnen rondwandelen. Over dit plaatsje valt echter weinig te vertellen. We zijn nu wel duidelijk een flink eind landinwaarts en alles is redelijk armoedig. Nog steeds kleurrijk, maar toch. We ronden dit rondje snel af en rijden door naar ons hotel. Deze hotels zijn puur voor de toeristen gebouwd en aangezien we redelijk buiten seizoen zijn wordt er nog even vooruit gebeld om de kachels aan te doen.
Even naar onze kamer en dan terug naar de centrale hal waar dan een heerlijk warme houtkachel staat te branden waar iedereen rondom zich heerlijk aan het warmen is.
Diner nu samen met gids en chauffeur, dus wordt er voor minstens 8 personen voedsel aan gedragen.
Toch erg gezellig zo, en na de maal blijven we hier heerlijk bij de kachel zitten. Jacq zit heerlijk warm te wezen en ik beeindig dit bericht.
