Na een alweer gigantisch ontbijt lopen we met Jolande weer naar dat tempeltje. Hier is afgesproken met twee lokale vrijwilligers om nog even wat voor te bespreken voordat Jolande haar eerste presentatie gaat geven aan een groep vrouwen. De eerste vrijwilliger is er al, en die is nieuw in dit veld. De ander laat op zich wachten dus Jolande en die vrijwilliger hebben uitgebreid de tijd om elkaar beter te leren kennen. Het is een meisje uit de omgeving, net 18 jaar en is notabene vanmorgen al naar de Universiteit geweest. (5 uur op, van 6 tot 10 college) Een indrukwekkende dame die net drie maanden druk bezig is geweest in wederopbouw van woningen. Gevieren drinken we nog een kopje thee in een klein winkeltje. Op de heuvel is een groep vrouwen verzamelt voor een mini krediet project. Wanneer dat klaar is is Jo aan de beurt. Gezien het wat gevoelige onderwerp (vaginale aandoeningen en borstonderzoek op mogelijke eerste tekenen van borstkanker) heb ik me even afgezonderd.
Lekker hoger op de heuvel in het zonnetje is ook zo slecht nog niet. Wel heel benieuwd hoe de presentatie gaat en wat de reacties zijn. Een groepje kindjes komt op de heuvel spelen en zoeken contact. Giechelend komen ze wat geplukte bloemetjes geven en, na m'n enthousiaste reactie, zit ik binnen de kortste keer met m'n handen vol geplukte dingetjes.
Als de presentatie over is komt Jolande naar boven om mij op te halen. Het is heel goed gegaan. De vrouwen waren vol aandacht en regelmatig onstonden er discussies en hadden ze veel vragen. Hetslechte nieuws was dat de vrijwilliger toch verder afzag van hulp hier. Iets te confronterend in haar eigen gemeenschap. Jolande neemt ons nog even mee naar de kliniek waar ze begin, en vlakbij drinken we nog een kopje thee voordat we terug wandelen naar ons gast gezin.
Hier, met nog een lekker kopje thee nemen we uitgebreid afscheid van dit zeer hartelijke gezin. Even later staan we aan de weg op de bus te wachten. Het is al na vieren en Jo begint een beetje ongerust te worden. Om vijf uur hebben we toch een bus, zelfs een met zitplaatsen, en een goede tien minuten later zijn we alweer in Kathmandu. Geen zin meer om een uur te lopen, dus een taxi naar hotel Utse.
Hier eerst maar eens een biertje en Jo haalt er dan gelijk haar achterstand appjes en facebook felicitaties in. Want: weer netwerk!
Als afsluiter gaan we naar een Frans bistro waar we eindelijk weer eens een bekend maaltje hebben.
