Genieten van de laatste Zomer Zon

Vanmorgen worden we weer wakker in stralend Scarborough. Na een lichter Engels ontbijt (op verzoek eens geen bonen en worst, en scrambled ipv fried, trekken we langzaam verder zuidelijk langs de kust. Hier zijn de krijtrotsen bezaaid met broedende zeevogels en zeer veel vogelaars. We nemen uitgebreid de tijd om alle drie goed te bekijken.
Na de inmiddels verplichte plaspauze, waar we dan ook maar koffie drinken, rijden we weer meer landinwaarts. De wegen glooien hier minder en we rijden door uitgebreide velden met allerlei boeren gewassen. Alles is groen, groener groenst.
Het hoofddoel van vandaag is Howard Castle. Een nog altijd bewoond 'Chateau' met uitgebreide tuinen. Als we daar echter net na drie uur aankomen blijkt het een uur later al te sluiten. Dat is veel te kort voor een goed bezoek, dus drinken we alleen even wat en zetten we dit alvast op het lijstje voor volgende keer.
Toen we vanmorgen een B&B probeerde te boeken hadden we met de drie die we hadden uitgezocht wat pech. Vol, out of business en telefoonbeantwoorder. We besloten daarom op de bonnefooi te gaan. De derde Inn, 'the Fauconberg Arms' in Coxwold. Is raak. Heerlijk in de zon drinken we even wat en proberen een keus te maken uit de kaart.

Scarborough in de zon is veel aantrekkelijker

Vanmorgen worden we wakker met de zon op z'n sterkst. Als we voor het ontbijt eerst even naar buiten stappen is het, ondanks dat het net half negen is geweest, gewoon al warm. We besluiten dan ook om de motor vanmorgen te laten staan en wandelen na het ontbijt via de kliffen naar het nu wegens eb volledig droog gevallen haventje van Scarborough. Eb/vloed hebben hier zo te zien zo'n drie meter verschil. Een kopje koffie en via de boulevard terug voor een indrukwekkende klim de klif op naar het hotel. Langzaam komen de wolken hier en daar op, dus motortour tijd.
Eerst naar Robin Hood's Bay, een plaatsje ongeveer tegen de kliffen aangebouwd. Naar verluidt had Robin Hood hier vroeger wat bootjes liggen om snel te kunnen ontsnappen. (los van de discussie of Robin Hood ooit echt bestaan heeft dan). Al met al een schitterend leuk mini dorpje.
Vervolgens door naar Whitby, een wat grotere plaats verderop waar een door de Vikingen gesloopt klooster op de klif boven het dorp uit steekt.
Qua rijden volgt dan een fantastische rit door de North York Moors. Dit is een hoogvlakte waar doorheen zeer groene valleidalen lopen. Als je op de hoogvlakte rijdt lijkt het wel alsof je kilometers hoog bent. Zon, harde wind, heide zo ver je kan zien en hier en daar een verloren schaap of fazant. De valleien zie je dan als groene rivieren door het land lopen. Vergis je echter niet in die liefelijkheid. Om in die valleien te komen ga je bijzonder strak omlaag (of omhoog als je er weer uit wil). We hebben hellingen gedaan tot 33%, wat neerkomt op 33 meter stijgen (of dalen) op elke 100 meter die je aflegt. Stijgen dus met je buik op je tank, afdalen is bijremmen ondanks dat 'ie in de eerste versnelling staat. Gelukkig geen nare haarspelden in de route. Beneden in de vallei natuurlijk wel het verplichte 'ik hoop maar op geen tegenligger' bruggetje.
Al met al een weer zeerbijzondere rit die ons uiteindelijk terug brengt naar Scarborough.

Van Hexham naar Scarborough

Na het ontbijt vanmorgen weer de motor inpakken. Terwijl ik in een paar tellen alles klaar heb komt de landlord een praatje maken. Terwijl ik zo'n beetje heel z'n levensverhaal hoor neemt Jacq de tijd om hun bijzondere huis te fotograferen. Zo vol gepropt met verzamelingen, je weet werkelijk niet waar je moet beginnen met kijken. Uiteindelijk nemen we hartelijk afscheid en uitgewuifd rijden we weg.
Een korte rit eerst naar Durham, een zeer fotogeniek plaatsje op een eiland in de rivier de Wear.
Als we net weg willen gaan zien we een hoop plezier op het plein. Een bandje die het publiek aan het folkdancing gekregen heeft. Jammer dat het op dat moment net wat begint te regenen, maar een erg leuke afsluiter van Durham.
Verder zuid nu. Via de Mount Grace Priory (met een afslag dwars door het opkomende verkeer, wat op dit stuk gewoon een vier baans 120 km weg is; doodlink, rare jongens die Britten) door naar de kust en dan naar Scarborough. Over dit stuk valt niet veel te zeggen. Veel rechtdoor, soms de verplichte haakse bocht pal achter een heuvel, een idioot die in een blinde bocht een trekker inhaalt terwijl er net een tegenligger aankomt waarbij ik, die achter 'm reed maar vol in de remmen ga om de spetters te ontwijken. Gelukkig ging het goed. Jacq zag bij de tegemoet komende auto de doodsangst in d'r ogen. Hoop dat die meid goed slaapt vannacht.
Anyway, iets harder rijdend dan prettig om maar met het verkeer mee te rijden slingeren we door naar Scarborough en vinden onze slaapplaats voor de komende twee nachten erg snel (dank u, JacqTom). Onderweg wordt het opvallend snel frisser.
Deze kustplaats heeft twee baaien en daarmee twee gezichten. 'Onze' noord baai heeft wel wat van Biarritz, oud, hier en daar wat verlopen misschien, maar best wel chique. Mooie huizen, park langs de boulevard en dergelijke. De zuid baai daarintegen lijkt op een verlopen Noordwijk, wel inclusief casino's, gokhallen en kermis attrakties. Aangezien ook nog eens zeker 80% gesloten is of te koop/huur staat eigenlijk een vreselijk troosteloze boel. Snel terug naar de Noord baai dus, waar we een prima pub vinden met een 'two steak diner, bottle of wine free' aanbieding. Als zuinige Hollanders gaan we natuurlijk voor die fles wijn!
Beetje duurder dan ander rekenen we af (alhoewel dat ook wel kan liggen aan de koffie met borrel waar we ons vandaag op tracteren) en slingeren we terug naar ons hotel. Morgen weer een dag, en we moeten die nog plannen! Eens zien of Scarborough Fair hier ook ligt.

De muur van Hadrianus en the North Pennines

Na een echte zaterdag avond in de pub met een hoop feestgangers, lui die naar de paarden races zijn geweest en waarschijnlijk een groep die een vrijgezellen feest aan het vieren waren, terug in Burncrest, het wel heel bijzondere B&B. Moe nog een koffie op de kamer en plop: licht weer uit.
Uitgerust om 08:30 aan het ontbijt. 't is zondag dus tracteren we ons op een half uurtje later. Bijna uit gewoonte het full English. Wat moet je anders? De landlord is van het genre 'gooi er een kwartje in en hij stopt niet meer'.Tijdens het ontbijt is hij eindeloos (wel onderhoudend hoor) aan het woord over al de plekken die hij heeft bezocht en vooral over de plekken die we hier in de omgeving toch echt moeten bekijken. Als na een uurtje er even een pauze valt in z'n waterval stappen we snel op.
Er zijn hier in de buurt heel veel leuke sites te bezoeken langs de muur van Hadrianus, een muur van Carlisle naar Newcastle, dus kust naar kust, die rond het jaar 120 door de Romeinen is gebouwd om de 'wilden" uit het noorden tegen te houden. Zeker het fort (Housestead) wat we hebben bezocht was de klim vanaf het parkeerterrein tegen de heuvels op meer dan waard.
Uiteindelijk verlaten we de muur, rijden via de snelweg een stukje terug en duiken de North Pennines in. Direct weer kleine weggetjes, hoge heuvels, nog diepere dalen en eindeloos bochtenwerk. Gezien het aantal motorrijders die we onderweg tegenkomen ook een zeer favoriet gebied om lekker te scheuren op je vrije zondag.
Zeker als je boven op de heuvels over een vlakte rijdt is het een mooi maar eenzaam gebied waar alleen maar gras groeit en schapen grazen. Kom jet ietsje lager zijn er bijna eindeloze heide velden. Die staan nog niet in bloei maar je kan je nu al voorstellen hoe fantastisch mooi dat moet zijn. Laag in het dal rij je regelmatig door groene tunnels. De boomkruinen raken elkaar boven de weg. Hier is alles groen, groener groenst.
Tegen halfzes zijn we terug in Hexham. Op een enkel spetje na weer een schitterende dag geweest. Pak uit en naar de pub! (Moet zeggen, dat laatste begint best te bevallen. Het proeven van al die local Ale's is ook een feest!)

Navigator in volle actie. De weg naar Hexham

Na een wederom heerlijke nacht vanmorgen maar eens voor de verandering weer een Full English Breakfast. We worden echte kenners nu. De champignons waren van prima kwaliteit, het worstje was domweg niet te eten. Bij het uitchecken vertelt de Australische uitbater nog even fijntje dat op de doorgaande weg wel bijna dagelijks een motor ongeluk is. Het blijkt een favoriete route te zijn voor cafe racers. Hij was al twee keer een spiegel kwijtgeraakt die in aanraking kwam met een helm van een door de bocht scheurende motorcoureur. Hij stopt er niet meer voor...
Het is inderdaad een heerlijke weg. Onderweg rijden we langs het Kiefer meer. Dit is een gigantisch stuwmeer. In Kiefer zelf drinken we even koffie in een mini kasteeltje, helemaal op en top ingericht op het bos rondom. Hier start ook een stippellijntje die Jacq vond op de kaart, wat de Forest Route blijkt te zijn. (3 pond tol!) Als ik het bord sta te lezen (alleen 4X4 en zo) vraagt een ranger of we info nodig hebben. Op m'n vraag 'is dit te doen met de motor' wordt zeer bevestigend geantwoord. 'Ja, zeker met een BMW, beetje rustig rijden, route is net gerepareerd'.
Goed, dit heb ik dus geweten. De eerste km was nog redelijk asfalt, daarna een hol gereden grof grind pad, heuvelend en draaiend door het bos en later door het hoogland. 12 mijl (dus zo'n 19 km) laag in de 1e versnelling, voeten naast de pedalen balanceren in het linker of rechter spoor. Zelfs af en toe wat schapen ontwijken. Halverwege even gestopt om de kramp in m'n heupen kwijt te raken. Niet te lang want het weer begon nu toch wel om te slaan. Het zonnetje van vanmorgen is nu vervangen door een gure wind.
Aan het einde van de Forest Route zetten we koers naar Hexham, onze uitvals basis voor de komende twee nachten, waar vandaan we o.a. De muur van Hadrianus gaan bekijken. Aangezien we nog steeds geen mobiel bereik weten te vinden proberen we een paar B&B's, net buiten de stad, op de bonnevooi. Het is inmiddels ook gaan regenen, en na de derde 'sorry, no vacancies' rijden we maar gewoon Hexham in op zoek naar een plekkie. Een paar hotels en Inn's allemaal booked. Zucht.
Als we bijna de stad uit zijn op eens weer een B&B sign. Joepie, een plek! En wat voor 1..
De eigenaren houden wel van verzamelen. Anton Pieck plaatjes, Munten, thee potten, paper weights, van die creepy Engelse beeldjes, miniatuur drank flesjes, noem maar op of er staat ergens wel een setje van. Motor mocht weer in de tuin, en wij al giegelend om deze volstrekte wansmaak de stad in voor een drankje (of twee?) En wat te eten. Vandaag maar 100 km gereden, dus of we het allemaal verdiend hebben?

The Blackcock Inn, Falstone. Je mag het zelf vertalen.

6-juni-2014
De nacht in Belford was heerlijk rustig en uitgeslapen hebben we een heerlijk ontbijt met scrambled eggs en gerookte zalm. De zelfgebakken zuurdesem boterham past er wonderwel goed bij. Het is een stralende dag vandaag en het eerste stuk van de route loopt pal langs de kust waar een paar kastelen schitterend gelegen langs de route staan. Vervolgens gaan we meer land inwaarts naar de Chiviott Hills.

Het is wonderlijk hoe goed Jacq weet te navigeren over al die kleine landweggetjes. Omdat links-rechts nog altijd een beetje lastig is voor haar hebben we maar afgesproken dat ze aan de kant die we op moeten een klopje in m'n zij geeft :)

Als we om 17:00 In Falstone aankomen blijkt de Inn pas om 18:30 te openen. Niemand antwoord de deurbel, en telefoon wordt niet opgenomen. Trouwens geen bereik met mobiel dus bellen we via een ouderwetse telefooncel met ons laatste kleingeld. (Wat we gelijk kwijt zijn als een telefoonbeantwoorder opneemt). Terwijl we bedenken wat te doen komt een Engels stel aan die hier al een paar dagen logeert. Ze zijn erg lovend. We besluiten nog even bij een ander Inn te kijken, maar die blijkt vol. Terug naar de Cock dan maar en ja hoor, om 18:25 is er uiteindelijk iemand. Snel een kamer en dan een drankje on de tuin. Diner in de pub was best okay en in iedergeval gezellig. De hele tijd gekeuveld met dat Engelse stel die we bij de deur al eerder tegen kwamen.
In bed nog even de TV aan. Morgen middag weeralarm geel, heavy thundershowers. We moeten er maar een kort dagje van maken.
Nog altijd geen bereik, dus dit bericht zal pas later dan 6 juni op het blog te zien zijn.

Door naar de Noordzee kust

Vandaag verlaten we Carlisle en de West kant van Engeland, na vannacht eerst nog opgeschrikt te zijn door een enorm kabaal en flitsend licht in onze kamer. Jacq stond er wat verdwaasd bij terwijl ik m'n broek al aan had. Twee tellen later ging het alarm gelukkig weer uit. Op de gang een mevrouw in pyama naar mij 'can I go back to bed now?'
In Carlisle nog een inmens kasteel/fort bekeken. Wel even een extra grote stap onder dat valhek bij de poort. Die voordeur heet je niet welkom.
Vervolgens een fantastisch mooie rit Noord-Oost en Schotland in. In Hawick heerlijk ontbeten(brunched?). De Eggs Benedict waren nu 'cooked to my perfection' (gewoon hard ipv jakkie zacht).
Daarna via Galashiels door naar de kust in Berwick-Upon-Tweed (Northumberland), een middeleeuws vestingplaatsje. Vervolgens door naar Lindisfarne, een eilandje voor de kust waar je bij eb naar toe kan rijden. Op het eiland ligt het plaatsje Holy Island, gevormd door een oud klooster, een kasteel en heel veel hotelletjes/restaurantjes en dergelijke. Erg prettige sfeer.
Ondanks alle spook verhalen over het weer voor vandaag hebben we het praktisch droog gehouden. De lucht was wel dreigend, af en toe een mini miezer, maar niet eens genoeg om je vizier om laag te doen.
Uiteindelijk een B&B gevonden in Belford.
Toen de landlord zag dat we met de motor waren ging hup het hek achter open en kon ik 'm van de weg af en zo in z'n tuin achter zetten. Super.
Dit is echt de meest luxe B&B tot nu toe. De Mead (of de sherry, wat je wil) staat klaar in de gang, zelfs een Nespresso en kan hete melk in de kamer, uitzicht (en geluid) van schapen acher het huis. Kijk nu al uit naar het ontbijt morgen. We kiezen een beetje Schots: Gerookte zalm en scrambled eggs.
Diner in de BlueBelll Hotel aan de overkant. Als gemeldt wordt dat de soep van de dag Cream-Tomato with Basil is krijg ik Fawlthy Towers niet meer uit m'n hoofd. Om ons heen allemaal tip-top British. Toch lekker gegeten.Terug op de kamer die Nespresso met nog maar een glaasje Mead.
Ontvang net een leuke Whatsapp van Anne en Aniel die heerlijk aan het BBQ'en zijn met Jolande en Kevin.
Jacq is in bed alweer druk met de route voor morgen en ik zit er naast en tik dit stukje.