Van Hexham naar Scarborough

Na het ontbijt vanmorgen weer de motor inpakken. Terwijl ik in een paar tellen alles klaar heb komt de landlord een praatje maken. Terwijl ik zo'n beetje heel z'n levensverhaal hoor neemt Jacq de tijd om hun bijzondere huis te fotograferen. Zo vol gepropt met verzamelingen, je weet werkelijk niet waar je moet beginnen met kijken. Uiteindelijk nemen we hartelijk afscheid en uitgewuifd rijden we weg.
Een korte rit eerst naar Durham, een zeer fotogeniek plaatsje op een eiland in de rivier de Wear.
Als we net weg willen gaan zien we een hoop plezier op het plein. Een bandje die het publiek aan het folkdancing gekregen heeft. Jammer dat het op dat moment net wat begint te regenen, maar een erg leuke afsluiter van Durham.
Verder zuid nu. Via de Mount Grace Priory (met een afslag dwars door het opkomende verkeer, wat op dit stuk gewoon een vier baans 120 km weg is; doodlink, rare jongens die Britten) door naar de kust en dan naar Scarborough. Over dit stuk valt niet veel te zeggen. Veel rechtdoor, soms de verplichte haakse bocht pal achter een heuvel, een idioot die in een blinde bocht een trekker inhaalt terwijl er net een tegenligger aankomt waarbij ik, die achter 'm reed maar vol in de remmen ga om de spetters te ontwijken. Gelukkig ging het goed. Jacq zag bij de tegemoet komende auto de doodsangst in d'r ogen. Hoop dat die meid goed slaapt vannacht.
Anyway, iets harder rijdend dan prettig om maar met het verkeer mee te rijden slingeren we door naar Scarborough en vinden onze slaapplaats voor de komende twee nachten erg snel (dank u, JacqTom). Onderweg wordt het opvallend snel frisser.
Deze kustplaats heeft twee baaien en daarmee twee gezichten. 'Onze' noord baai heeft wel wat van Biarritz, oud, hier en daar wat verlopen misschien, maar best wel chique. Mooie huizen, park langs de boulevard en dergelijke. De zuid baai daarintegen lijkt op een verlopen Noordwijk, wel inclusief casino's, gokhallen en kermis attrakties. Aangezien ook nog eens zeker 80% gesloten is of te koop/huur staat eigenlijk een vreselijk troosteloze boel. Snel terug naar de Noord baai dus, waar we een prima pub vinden met een 'two steak diner, bottle of wine free' aanbieding. Als zuinige Hollanders gaan we natuurlijk voor die fles wijn!
Beetje duurder dan ander rekenen we af (alhoewel dat ook wel kan liggen aan de koffie met borrel waar we ons vandaag op tracteren) en slingeren we terug naar ons hotel. Morgen weer een dag, en we moeten die nog plannen! Eens zien of Scarborough Fair hier ook ligt.

De muur van Hadrianus en the North Pennines

Na een echte zaterdag avond in de pub met een hoop feestgangers, lui die naar de paarden races zijn geweest en waarschijnlijk een groep die een vrijgezellen feest aan het vieren waren, terug in Burncrest, het wel heel bijzondere B&B. Moe nog een koffie op de kamer en plop: licht weer uit.
Uitgerust om 08:30 aan het ontbijt. 't is zondag dus tracteren we ons op een half uurtje later. Bijna uit gewoonte het full English. Wat moet je anders? De landlord is van het genre 'gooi er een kwartje in en hij stopt niet meer'.Tijdens het ontbijt is hij eindeloos (wel onderhoudend hoor) aan het woord over al de plekken die hij heeft bezocht en vooral over de plekken die we hier in de omgeving toch echt moeten bekijken. Als na een uurtje er even een pauze valt in z'n waterval stappen we snel op.
Er zijn hier in de buurt heel veel leuke sites te bezoeken langs de muur van Hadrianus, een muur van Carlisle naar Newcastle, dus kust naar kust, die rond het jaar 120 door de Romeinen is gebouwd om de 'wilden" uit het noorden tegen te houden. Zeker het fort (Housestead) wat we hebben bezocht was de klim vanaf het parkeerterrein tegen de heuvels op meer dan waard.
Uiteindelijk verlaten we de muur, rijden via de snelweg een stukje terug en duiken de North Pennines in. Direct weer kleine weggetjes, hoge heuvels, nog diepere dalen en eindeloos bochtenwerk. Gezien het aantal motorrijders die we onderweg tegenkomen ook een zeer favoriet gebied om lekker te scheuren op je vrije zondag.
Zeker als je boven op de heuvels over een vlakte rijdt is het een mooi maar eenzaam gebied waar alleen maar gras groeit en schapen grazen. Kom jet ietsje lager zijn er bijna eindeloze heide velden. Die staan nog niet in bloei maar je kan je nu al voorstellen hoe fantastisch mooi dat moet zijn. Laag in het dal rij je regelmatig door groene tunnels. De boomkruinen raken elkaar boven de weg. Hier is alles groen, groener groenst.
Tegen halfzes zijn we terug in Hexham. Op een enkel spetje na weer een schitterende dag geweest. Pak uit en naar de pub! (Moet zeggen, dat laatste begint best te bevallen. Het proeven van al die local Ale's is ook een feest!)

Navigator in volle actie. De weg naar Hexham

Na een wederom heerlijke nacht vanmorgen maar eens voor de verandering weer een Full English Breakfast. We worden echte kenners nu. De champignons waren van prima kwaliteit, het worstje was domweg niet te eten. Bij het uitchecken vertelt de Australische uitbater nog even fijntje dat op de doorgaande weg wel bijna dagelijks een motor ongeluk is. Het blijkt een favoriete route te zijn voor cafe racers. Hij was al twee keer een spiegel kwijtgeraakt die in aanraking kwam met een helm van een door de bocht scheurende motorcoureur. Hij stopt er niet meer voor...
Het is inderdaad een heerlijke weg. Onderweg rijden we langs het Kiefer meer. Dit is een gigantisch stuwmeer. In Kiefer zelf drinken we even koffie in een mini kasteeltje, helemaal op en top ingericht op het bos rondom. Hier start ook een stippellijntje die Jacq vond op de kaart, wat de Forest Route blijkt te zijn. (3 pond tol!) Als ik het bord sta te lezen (alleen 4X4 en zo) vraagt een ranger of we info nodig hebben. Op m'n vraag 'is dit te doen met de motor' wordt zeer bevestigend geantwoord. 'Ja, zeker met een BMW, beetje rustig rijden, route is net gerepareerd'.
Goed, dit heb ik dus geweten. De eerste km was nog redelijk asfalt, daarna een hol gereden grof grind pad, heuvelend en draaiend door het bos en later door het hoogland. 12 mijl (dus zo'n 19 km) laag in de 1e versnelling, voeten naast de pedalen balanceren in het linker of rechter spoor. Zelfs af en toe wat schapen ontwijken. Halverwege even gestopt om de kramp in m'n heupen kwijt te raken. Niet te lang want het weer begon nu toch wel om te slaan. Het zonnetje van vanmorgen is nu vervangen door een gure wind.
Aan het einde van de Forest Route zetten we koers naar Hexham, onze uitvals basis voor de komende twee nachten, waar vandaan we o.a. De muur van Hadrianus gaan bekijken. Aangezien we nog steeds geen mobiel bereik weten te vinden proberen we een paar B&B's, net buiten de stad, op de bonnevooi. Het is inmiddels ook gaan regenen, en na de derde 'sorry, no vacancies' rijden we maar gewoon Hexham in op zoek naar een plekkie. Een paar hotels en Inn's allemaal booked. Zucht.
Als we bijna de stad uit zijn op eens weer een B&B sign. Joepie, een plek! En wat voor 1..
De eigenaren houden wel van verzamelen. Anton Pieck plaatjes, Munten, thee potten, paper weights, van die creepy Engelse beeldjes, miniatuur drank flesjes, noem maar op of er staat ergens wel een setje van. Motor mocht weer in de tuin, en wij al giegelend om deze volstrekte wansmaak de stad in voor een drankje (of twee?) En wat te eten. Vandaag maar 100 km gereden, dus of we het allemaal verdiend hebben?

The Blackcock Inn, Falstone. Je mag het zelf vertalen.

6-juni-2014
De nacht in Belford was heerlijk rustig en uitgeslapen hebben we een heerlijk ontbijt met scrambled eggs en gerookte zalm. De zelfgebakken zuurdesem boterham past er wonderwel goed bij. Het is een stralende dag vandaag en het eerste stuk van de route loopt pal langs de kust waar een paar kastelen schitterend gelegen langs de route staan. Vervolgens gaan we meer land inwaarts naar de Chiviott Hills.

Het is wonderlijk hoe goed Jacq weet te navigeren over al die kleine landweggetjes. Omdat links-rechts nog altijd een beetje lastig is voor haar hebben we maar afgesproken dat ze aan de kant die we op moeten een klopje in m'n zij geeft :)

Als we om 17:00 In Falstone aankomen blijkt de Inn pas om 18:30 te openen. Niemand antwoord de deurbel, en telefoon wordt niet opgenomen. Trouwens geen bereik met mobiel dus bellen we via een ouderwetse telefooncel met ons laatste kleingeld. (Wat we gelijk kwijt zijn als een telefoonbeantwoorder opneemt). Terwijl we bedenken wat te doen komt een Engels stel aan die hier al een paar dagen logeert. Ze zijn erg lovend. We besluiten nog even bij een ander Inn te kijken, maar die blijkt vol. Terug naar de Cock dan maar en ja hoor, om 18:25 is er uiteindelijk iemand. Snel een kamer en dan een drankje on de tuin. Diner in de pub was best okay en in iedergeval gezellig. De hele tijd gekeuveld met dat Engelse stel die we bij de deur al eerder tegen kwamen.
In bed nog even de TV aan. Morgen middag weeralarm geel, heavy thundershowers. We moeten er maar een kort dagje van maken.
Nog altijd geen bereik, dus dit bericht zal pas later dan 6 juni op het blog te zien zijn.

Door naar de Noordzee kust

Vandaag verlaten we Carlisle en de West kant van Engeland, na vannacht eerst nog opgeschrikt te zijn door een enorm kabaal en flitsend licht in onze kamer. Jacq stond er wat verdwaasd bij terwijl ik m'n broek al aan had. Twee tellen later ging het alarm gelukkig weer uit. Op de gang een mevrouw in pyama naar mij 'can I go back to bed now?'
In Carlisle nog een inmens kasteel/fort bekeken. Wel even een extra grote stap onder dat valhek bij de poort. Die voordeur heet je niet welkom.
Vervolgens een fantastisch mooie rit Noord-Oost en Schotland in. In Hawick heerlijk ontbeten(brunched?). De Eggs Benedict waren nu 'cooked to my perfection' (gewoon hard ipv jakkie zacht).
Daarna via Galashiels door naar de kust in Berwick-Upon-Tweed (Northumberland), een middeleeuws vestingplaatsje. Vervolgens door naar Lindisfarne, een eilandje voor de kust waar je bij eb naar toe kan rijden. Op het eiland ligt het plaatsje Holy Island, gevormd door een oud klooster, een kasteel en heel veel hotelletjes/restaurantjes en dergelijke. Erg prettige sfeer.
Ondanks alle spook verhalen over het weer voor vandaag hebben we het praktisch droog gehouden. De lucht was wel dreigend, af en toe een mini miezer, maar niet eens genoeg om je vizier om laag te doen.
Uiteindelijk een B&B gevonden in Belford.
Toen de landlord zag dat we met de motor waren ging hup het hek achter open en kon ik 'm van de weg af en zo in z'n tuin achter zetten. Super.
Dit is echt de meest luxe B&B tot nu toe. De Mead (of de sherry, wat je wil) staat klaar in de gang, zelfs een Nespresso en kan hete melk in de kamer, uitzicht (en geluid) van schapen acher het huis. Kijk nu al uit naar het ontbijt morgen. We kiezen een beetje Schots: Gerookte zalm en scrambled eggs.
Diner in de BlueBelll Hotel aan de overkant. Als gemeldt wordt dat de soep van de dag Cream-Tomato with Basil is krijg ik Fawlthy Towers niet meer uit m'n hoofd. Om ons heen allemaal tip-top British. Toch lekker gegeten.Terug op de kamer die Nespresso met nog maar een glaasje Mead.
Ontvang net een leuke Whatsapp van Anne en Aniel die heerlijk aan het BBQ'en zijn met Jolande en Kevin.
Jacq is in bed alweer druk met de route voor morgen en ik zit er naast en tik dit stukje.

Natte rit naar Carlisle

Vandaag uitgebreid de westelijke en oostelijke meren van he Lake district in de route. 's Morgens ziet het er al wat dreigend uit en in de loop van de ochtend komen de wolken naar beneden, omringen de bergen en beginnen ons nat te druppelen. Bij Buttermere een mooie route in, waar echter na een paar honderd meter het behoorlijk begint te spetteren. We zien de weg voor ons uit om hoog slingeren; tijd om de wijste te zijn (je bent tenslotte al bijna opa, dus dat wordt wel eens tijd). Met deze vorm van nat wegdek een stijl omhoog lopend weggetje nemen is niet helemaal okay. Omdraaien dus maar. Terug in Buttermere eerst maar eens een kopje koffie. Opmerkelijk: hier slechts een mini miezer.
Via de iets betere route, nog wel over de Honister Pass, hooguit 25% steiging/daling weer terug in Keswick. Hier nog een 4500 jaar oude steencircel gezocht en gevonden waarna we via Ambleside naar Windermere doorgaan met als volgen doel (Noordelijke richting) Penrith.
De bredere weg op het stuk van Windermere naar Penrith is in deze natte omstandigheden een verademing. Ik weet niet wat die Britten met wegen doen, maar als ze nat zijn moet je echt met je ogen erop geplakt blijven. Regelmatig een spontaan putdeksel (glad) lengte sporen (blijven je banden in plakken), plassen (ook glad) of domweg een heftig beschadigde toplaag (je stuitert je zadel bijna af). Zeker op die kleine weggetjes rete spannend vooral omdat je door al die heggen en muren langs de weg en hun grillige slinger karakter (links,recht,op en neer) maar met moeite 20 meter vooruit zicht hebt. Om elke bocht, heuvel of ander obstakel kan je opeens een tegenligger verwachten. Meestal ook nog eens locals met soms net wat minder geduld voor zo'n suffe Hollander of een te grote bromfiets. Zeker met die natheid zeer inspannend rijden met permanent je hand aan de rem en beperkt gas.
Kortom, we kunnen nu een beetje doorrijden. In Pooley Bridge een stop. Houten kont (ik), koud (Jacq) duiken we een Tea Garden in voor een Afternoon Tea. Diner is ook niet meer nodig vandaag.
Afgevuld en opgewarmd weer terug op de motor rijden we naar Penrith waar we nog even snel het kasteel opzoeken om vervolgens de M6 maar te pakken naar Carlisle. De B&B die we hadden uitgezocht was helaas vol, een hotel verderop had wel plek. Spullen even naar binnen, even een beetje omkleden/opwarmen en snel het centrum van deze stad verkennen. Op de terugweg een flesje wijn en pizza gehaald. Dat vormt het 'late supper' op hotel kamer.

Jacq met krab

Na mijn postje over pub voer hier nog eentje.
Krab, verse aardappels, berg sla, citroen-mayonaise en een glimmende Jacq voor nog geen 11 pond!