Zo ver naar het oosten reizen gaat niet helemaal vanzelf

Hotel Hu Incheon Airport, Incheon

Pal na vertrek zien we op de schermen in het vliegtuig 'nog 10:32 naar bestemming'. Eerst nog wat in de war met alle tijdverschillen maar dan blijkt toch dat het hier gaat om de Eerste bestemming: Bangkok, Thailand, waar we dan ook tegen 07:00 lokale tijd landen.

Allemaal het vliegtuig uit, flinke wandeling en dan via weer eens een bagagecheck naar de boarding lounch om uiteindelijk rond 08:30 door te vliegen. Tussendoor maar even een kopje koffie om de tijd te doden en om wakker te blijven.

Aankomst in Taipei 13:30 (tijdzone 2) waar we, na weer een koffiebar, wat relaxte stoelen vinden om 4 uur overstaptijd te doden. Na alle inflight entertainment een prima moment om de reisgidsen maar weer eens open te slaan.

Het laatste stuk gaat eigenlijk best vlot. Keurig op tijd vertrokken, keurig op tijd aangekomen. De inmiddels vierde warme maaltijd gleed ook weer prima naar binnen en verder die twee uur  maar wat vermoeid zitten surfen.

Inchion airport, 1 van de twee vliegvelden van Seoel is wel bizar groot. Met een treintje eerst naar de douane, en dat samen met zeker drie vliegtuigen te gelijk. Kortom, ruim een uur later staan we eindelijk bij de bagage band. Gelukkig was dat dan ook gelijk klaar.  Onze spullen kwamen gelijk aan.

Na een zoektocht naar 1/ een pin automaat, 2/een bagage dropoff waar we Jacqueline d'r 'werkspullen' kunnen achterlaten en 3/'waar koop je hier die buskaarten' toch nog snel de shuttle naar hotel 'Hu' gevonden en tien minuten later waren we op onze eerste overnachtingsplek hier in Korea.

Redelijk wakker de eerste lokale alcohol, Soju nog maar wegetikt in een bar onder het hotel. Volgens Lonely Planet niet meer dan ethanol met een smaakje, samen met een biertje kopstootte dat toch gezellig weg.

Goed. 01:30 hier, voor nl tijd 18:30. In bed nu, laatste regeltjes tikken en dan nu het licht maar uit. Eens zien of we morgen voor 12:00 uitchecken.....

vwelterusten!

En alweer op weg

Schiphol, Amsterdam

Kant en klaar, bepakt en bezakt zitten we in het vliegtuig op weg naar Seoel.

Inclusief stop-over in Taipei, Taiwan een reis van een goede 24 uur.

Eerst nog uitgezwaaid door JAAA

Vertrek na wat hindernissen

Tegen half acht klaar wakker dus maar weer eens wat thee/koffie maken voor de nog liggende dames. Langzaam aan komt er meer leven. Bij het douchen ziet Jolande een raar plekje op haar arm wat uiteindelijk een teek blijkt te zijn. D'r teken-tang ligt nog bij het gast-gezin dus ik word er op uit gestuurd om zo'n hier ergens in Kathmandu op de kop te tikken. 'K ben alle soorten shops in geweest maar het enige wat ik kreeg was vraagtekens. Een teken-tang? Nooit van gehoord. Met lege handen kom ik terug. Jacqueline weet de teek uiteindelijk met een pincet en draaibeweging toch volledig te verwijderen. Dan uiteindelijk op het dakterras maar ons ontbijt.

Hierna inpakken, en als we bijna klaar zijn, is ons fototoestel zoek! Het enige wat we kunnen redeneren is dat we 'm gisteren in het restaurant vergeten zijn. Paniek natuurlijk. Jolande weet het telefoonnummer van die zaak te vinden en gelukkig, het toestel was daar. Ik dus op een holletje daar naar toe, en Jo gaat samen met Jacq nog even kijken voor wat souvenirs. Opgelucht met camera treffen we elkaar weer en, na nog wat shoppen lunchen we gedrieën en halen dan onze tassen op in hotel Utse. In de lobby nemen we uitgebreid afscheid van Jolande en dan met een taxi naar het vliegveld.
De terugreis is nu echt begonnen..

Onverwacht zijn we snel door de check-in en de douane. In Abu Dhabi moeten we alleen nog wel zien te regelen om het tweede stuk weer naast elkaar te kunnen zitten (alweer!!!). We hebben momenteel voor die vlucht allebei een 'raam' stoel; achter elkaar :(

Het veld in met Jolande

Na een alweer gigantisch ontbijt lopen we met Jolande weer naar dat tempeltje. Hier is afgesproken met twee lokale vrijwilligers om nog even wat voor te bespreken voordat Jolande haar eerste presentatie gaat geven aan een groep vrouwen. De eerste vrijwilliger is er al, en die is nieuw in dit veld. De ander laat op zich wachten dus Jolande en die vrijwilliger hebben uitgebreid de tijd om elkaar beter te leren kennen. Het is een meisje uit de omgeving, net 18 jaar en is notabene vanmorgen al naar de Universiteit geweest. (5 uur op, van 6 tot 10 college) Een indrukwekkende dame die net drie maanden druk bezig is geweest in wederopbouw van woningen. Gevieren drinken we nog een kopje thee in een klein winkeltje. Op de heuvel is een groep vrouwen verzamelt voor een mini krediet project. Wanneer dat klaar is is Jo aan de beurt. Gezien het wat gevoelige onderwerp (vaginale aandoeningen en borstonderzoek op mogelijke eerste tekenen van borstkanker) heb ik me even afgezonderd.

Lekker hoger op de heuvel in het zonnetje is ook zo slecht nog niet. Wel heel benieuwd hoe de presentatie gaat en wat de reacties zijn. Een groepje kindjes komt op de heuvel spelen en zoeken contact. Giechelend komen ze wat geplukte bloemetjes geven en, na m'n enthousiaste reactie, zit ik binnen de kortste keer met m'n handen vol geplukte dingetjes.

Als de presentatie over is komt Jolande naar boven om mij op te halen. Het is heel goed gegaan. De vrouwen waren vol aandacht en regelmatig onstonden er discussies en hadden ze veel vragen. Hetslechte nieuws  was dat de vrijwilliger toch verder afzag van hulp hier. Iets te confronterend in haar eigen gemeenschap. Jolande neemt ons nog even mee naar de kliniek waar ze begin, en vlakbij drinken we nog een kopje thee voordat we terug wandelen naar ons gast gezin.

Hier, met nog een lekker kopje thee nemen we uitgebreid afscheid van dit zeer hartelijke gezin. Even later staan we aan de weg op de bus te wachten. Het is al na vieren en Jo begint een beetje ongerust te worden. Om vijf uur hebben we toch een bus, zelfs een met zitplaatsen, en een goede tien minuten later zijn we alweer in Kathmandu. Geen zin meer om een uur te lopen, dus een taxi naar hotel Utse.

Hier eerst maar eens een biertje en Jo haalt er dan gelijk haar achterstand appjes en facebook felicitaties in. Want: weer netwerk!

Als afsluiter gaan we naar een Frans bistro waar we eindelijk weer eens een bekend maaltje hebben.

Nog 1 nachtje, dan zit het er helaas weer op....

Een dagje 'local community'

Na het gigantische Dal Bhat ontbijt gaan we met Shiva mee naar zijn school. Jolande heeft om elf uur een meeting een dorp verderop en wij zijn wel nieuwsgierig naar deze school. Shiva is hier de hoofdmeester en z'n vrouw geeft er ook les. Via een reeks van kleine paadjes beklimmen we de heuvel naar de school en Shiva laat zien wat de aardbeving hier allemaal heeft aangericht. Als een huis schade heeft is het ook wel gelijk volledig ingestort. Overal bergen aan puin en de huizen die zijn blijven staan (meestal de betonnen huizen die duidelijk meer beving proof waren) worden nu nog sterker gemaakt. Overal tijdelijke golf-platen huisjes die met behulp van buitenlandse organisaties mogelijk zijn gemaakt. Als we dichtrr bij de school komen lopen er ook steeds meer kinderen mee. 'What's your name? Arno, and yours?' Aan de lopende band. Opeens vol ik een handje in mijn hand en samen met Gopal loop ik verder naar de school. Het schoolgebouw is door de aardbeving verwoest, maar, met behulp van buitenlandse hulp en een hoop lokale handen is binnen een maand met golfplaten een hele tijdelijke school opgebouwd. Als we daar aankomen gaat ook net de bel. We brengen een hoop hilariteit als we even in de klassen kijken. In een aparte ruimte, de leraren kamer, is ook de bibliotheek en al het overige lesmateriaal opgeslagen wat na de aardbeving nog enigzins bruikbaar uit de ruine gered kon worden. 15 dagen na de beving waren ze al weer begonnen in een grote tent met de kinderen voor trauma verwerking. Een water filter systeem, aangelegd door een andere buitenlandse organisatie, een muur die de helling meer moet stabiliseren door weer een andere organisatie. Het is hier goed zichtbaar dat de buitenlandse hulp ook echt aan komt. Na de school volgen we de weg eenstuk. Bij een tempeltje hebben we afgesproken om Jo weer te ontmoeten. We zijn daar wat vroeg en lopen een stuk door op zoek naar een kopje thee. Onderweg worden we aangesproken doir een man die opzoek is naar z'n hond. Na een kort gesprekje, (where you from, where you are going) worden we uitgenodigd om gewoon bij hem een kopje thee te drinken. De goedlachse man blijkt uiteindelijk ook een VIN-vrijwilligers host te zijn die momenteel onderdak geeft aan 19 Koreanen. Na een gezellig gesprek en een lekker kopje thee slenteren we terug naar het tempeltje waar een paar tellen later Jo ook aankomt. Die heeft vanmorgen gewerkt met die zelfde Koreanen en is helemaal enthousiast hoe dat vanmorgen ging.
Een uurtje later komt de Nepalese vrijwilliger ook aan en Jolande ontvangt eindelijk de posters. Ze bespreken nog een tijdje de presentatie en waar er morgen mee begonnen worden en meer van dat soort praktische zaken. Nog even een kopje thee in een lokaal winkeltje en we slenteren weer terug naar huis. Op het dakterras pakken we nog even de laatste zon als er ook een kopje thee wordt gemaakt. Een goed moment om het meegebomen Edammertje aan te snijden. Daar wordt duidelijk van genoten. Tegelijkertijd wordt het avondeten voorbereid. Vele soorten verse groenten worden gesneden, gehakt, gepels en ga zo maar door. Een wonderlijke wortel wordt met een meer dan vlijmscherp mes zorgvuldig schoongemaakt en gesneden. Beneden wordt zelfd een stuk geit zorgvuldig in brokken gehakt. Ik denk dat we een feestmaal gaan krijgen!
Rond het heerlijk warme vuur van de kookplaats verzamelen we en zijn getuige van het kokkerelen terwijl Jolande in haar notitie boekje nauwkeurig het recept van de mutton-curry registreerd. De avond wordt besloten met inderdaad een feestmaal waarna we tegen half negen toch maar gauw ons bedje in duiken. De sterren staan weer strak aan de hemel. Zal wel een frisse nacht worden.

Een paar dagen met Jolande mee

Om half acht zingen we samen Jolande toe. Alweer een verjaardag ver van huis!
Vanaf vandaag gaat Jo weer aan het werk en wij gaan een paar dagen met haar mee.
Na het ontbijt lopen we de de stad naar het VIN (Volunteers Initiative Nepal) hoofdkantoor. Op advies van Jo met een mondkapje want het is een erg stoffige route. Eerst nog even een taart ophalen die helemaal mee moet naar het gastgezin.

Bij het hoofdkantoor worden we vriendelijk welkom geheten en Jo laat ons even alles zien. Alles gaat wel op een aangepast tempo. De posters die ze heeft gemaakt worden waarschijnlijk nu ergens gedrukt, en de locale vrijwilliger waar ze een bespreking heeft komt pas een paar uur later aan.
Op de veranda in het zonnetje is het goed toeven en we zitten daar lekker wat te lezen terwijl er uit de keuken al heerlijke geuren te ruiken zijn.
Na de lunch heeft Jo d'r bespreking en niet veel later lopen we, samen met nog een andere vrijwilliger naar de busstop van de locale bus. We zijn redelijk op tijd en vinden alle vier nog een (soort van) zitplaats. Jacq en ik zitten helemaal voorin op een soort van kussen net naast de chauffeur. Een uurtje later, als de bus helemaal vol is, eigenlijk dus gewoon vier keer zoveel mensen als 'ie aan kan) zitten we klemvast en begint de reis.
Een half uur later kruipen we de bus uit en zijn we bij het gastgezin. Net op dat moment komen ook nog de teee andere vrijwilligers aan. Benden worden we door de vader, Shiva, al vriendelijk welkom geheten en met z'n allen gaan we naar het dakterras waar we eindelijk de taart kunnen gaan aansnijden die wonderbaarlijk de reis heeft doorstaan. Maar, eerst nog een heel welkomst ceremonieel. Jolande wordt in het zonnetje gezet als jarige, en daarna Jacq en ik ook nog eens. Jo en Jacq worden verwent met een mooie sjaal en ik zo'n typisch hoedje wat erg veel mannen hier dragen. En een tika natuurlijk (zo'n rode stip op je voorhoofd, een soort zegen).
Eindelijk dan de taart met een kopje thee. Wegens de brandstof tekorten wordt voor het merendeel op open vuur gekookt.

Terwijl het koken aan de gang is wordt er een hele disco installatie op het balkon beneden in elkaar geknutseld door twee zoons en onder de sterren hard gedanst. In het keukentje boven wordt gezamenlijk de Dal Baht genuttigd. Een hele gezellige en vooral lekkere maaltijd. We voelde ons wat bezwaard om hier ook te blijven slapen dus heeft een van de zoons een hotelkamertje geregeld ietsje verderop. Samen met de vrijwillligers drinken we daar nog een biertje en, terwijl zij een hilarisch kaartspel spelen kruipen wij ons bed maar eens in.

En alweer terug in Kathmandu

Na alweer een heerlijk ontbijt, lekker buiten in het zonnetje, worden we om kwart voor negen weggebracht naar het busstation voor de rit terug naar Kathmandu. Iets over negen vertrekken we ook echt voor de rit van ongeveer 250 km, waar normaal gesproken zo'n 6 uur voor staat. Het stuk waar we heen zo lang over deden gaat nu gewoon 'vlot' en voor we het weten is de lunch stop alweer daar. Onderweg een beetje soezen, wat lezen of gewoon van het voorbij trekkende landschap genieten. Het grootste gedeelte van de rit loopt over een bergweg en volgt een rivier die zo'n 50 meter lager stroomt.
Op nog hooguit een uur van Kathmandu loopt al het verkeer muurvast.

Wat precies de aanleiding zullen we waarschijnlijk nooit weten (tenzij het die ene vrachtwagen is met panne die een rijbaan blokkeerd).

In ieder geval staan we eerst zeer lang stil, bewegen we een paar meter, weer stil om uiteindelijk 5 uur later dan toch eindelijk in Kathmandu aan te komen bij het eindpunt. Met een taxi zijn we dan vlot ook weer bij hotel Utse waar we weer het bovenliggende appartement hebben geboekt. Iets voor half acht, reismoe, lopen we de stad in voor een maaltje en vinden een bijzonder leuk restaurantje met heerlijk bbq gerechten. Met een drankje en een hapje komen we weer wat bij, maar gaan toch maar snel terug naar het hotel om lekker onder de wol te kruipen.